Blog

RSS
  • Patrick Watson MEZZ

    26 May 2009, 13:20

    Sun 24 May – Patrick Watson at Mezz, Breda

    Na zijn wereldwijde zegetocht met doorbraakalbum Close to Paradise, staat Patrick Watson op deze zwoele lenteavond met zijn band in een bloedhete en stampvolle Mezz om opvolger Wooden Arms te promoten. Een prachtige avond, die alleen maar bezoedeld wordt door enkele luidruchtig leuterende mensen die het zelfs op de intiemste momenten van de show belangrijker vinden om hun belevenissen uit te wisselen dan om te luisteren.

    Wooden Arms is meer instrumentaal en zo mogelijk nog atmosferischer dan Close to Paradise. In de eerste helft van de avond komt vrijwel alleen maar nieuw materiaal aan de orde en op het podium experimenteert Watson er onder een smaakvolle lichtshow lustig op los. Felle percussie, fanatiek gedraai aan het distortionpedaal en dissonant gebeuk op zijn piano breken de dromerige liedjes soms tot de bodem toe af, om ze opnieuw op te bouwen als wanordelijke uitbarstingen van lawaai.

    Dit getuigt van lef en Watson heeft er zelf het grootste plezier in. Schaterlachend zit hij achter de piano mee te stampen met de kakofonie die hij zelf initieert maar vervolgens door de band groots uit de hand laat lopen. Als een kind dat zichzelf terugvindt in een muzikaal speelparadijs en niet weet waar het moet beginnen om alles uit te proberen. Daarom pakt hij alles maar tegelijk aan: leeglopende ballonnen, een megafoon, vogelfluitjes en als klap op de vuurpijl een zelfgebouwde installatie met luidsprekers op zijn rug. Hiermee paradeert hij, met de band achter hem aan, als een futuristisch insect door het publiek terwijl ze een uitgeklede en onversterkte versie van 'The Storm' spelen.

    Na een tijdje wordt het experimentele gefreak echter wel een beetje vermoeiend en wil je weer gewoon die filmische harmonieën horen waar Watson zo'n meester in is. Gelukkig wordt de Mezz hier tegen het einde ook nog ruimschoots op getrakteerd, met epische uitvoeringen van nummers als 'Luscious Life' en afsluiter 'Bright Shiny Lights'. Bij de uitvoering van dit laatste niemendalletje lijkt zelfs Watson zelf verrast door zijn eigen gitarist die er bruut op los begint te improviseren. En al snel laat hij zich met een brede grijns weer meevoeren in de chaotische, maar prachtige klankenbrij.

    Een kunstenaar en performer pur sang; daar mogen de vertrouwde albumversies soms best iets onder lijden. "Je moet niet teveel buigen naar het publiek", zo vertelde hij KindaMuzik laatst. Het publiek buigt vanavond in ieder geval diep voor Patrick Watson
  • Bloc Party maakt Rotterdam gek

    27 Oct 2008, 10:01

    Sat 25 Oct – Bloc Party

    Hieronder een zowaar positieve review van de anders toch erg zure Menno Pot van de volkskrant:


    ROTTERDAM - ‘We moesten maar eens wat vaker naar Rotterdam komen’, zegt Kele Okereke, terwijl het publiek voor zijn neus nog uithijgt van wéér een nummer springen en pogoën. Zo uitzinnig als zaterdag bij het Londense Bloc Party is de sfeer maar zelden in het Nederlandse clubcircuit.


    Zanger Kele Okereke van Bloc Party (EPA) Bands van het formaat Bloc Party – te groot voor Rotown, te klein voor Ahoy – kunnen weer in Rotterdam terecht: in Watt, het nieuwe podium in het oude Nighttown-gebouw. Bloc Party houdt hier de cd-versie van zijn derde album ten doop, Intimacy. Bijna het hele album was al in augustus gratis te downloaden via de website van de band.

    Volgens frontman Okereke moet er geen statement achter de gratis verspreiding van Intimacy worden gezocht: de band wilde al op tournee vóórdat de cd zou uitkomen en dan is het leuk wanneer het publiek de liedjes kent. Op de cd staan enkele extra songs, zoals de nieuwe single Talons.

    Van de lichting Engelse indiebands die teruggrijpt op het hoekige postpunkgeluid van The Cure, XTC en Gang Of Four is Bloc Party één van de stekeligste. Het debuut, Silent Alarm (2005), was nog vrij toegankelijk. Over het duistere, ambitieuze A Weekend In The City (2007) waren de meningen verdeeld, en dat zal ook wel het geval zijn met Intimacy, een ritmische plaat met een sterke elektronische component.

    Op het podium wist het intens en strak musicerende Bloc Party het nieuwe materiaal met goede hand te doseren. Aan het eind van het optreden was het hortende Mercury een hoogtepunt, maar in de anderhalf uur daarvoor bereikte de band toch zijn hoogste pieken in oudere songs, zoals in de overdonderend sterke opener Halo en in een sinister Song For Clay dat naadloos overging in Banquet.

    De platen van Bloc Party zijn gaandeweg ontoegankelijker geworden, maar de band zelf heeft een tegengestelde ontwikkeling doorgemaakt: Kele Okereke kan soms wat achterdochtig overkomen, maar in Rotterdam was hij een opmerkelijk innemende frontman. Bloc Party had er zin in, liet zich door het uitzinnige publiek nog verder enthousiasmeren en volgde uiteindelijk het voorbeeld van de vele stagedivers die tijdens Helicopter het podium beklommen: een voor een doken ze de meute in om zich ook letterlijk door het publiek te laten omarmen.