• Xystus - Receiving Tomorrow (2004)

    1 Feb 2009, 17:50



    Wat loop ik weer een paar jaar achter! In 2004 bracht de Nederlandse sympfonische power metal groep Xystus het album Receiving Tomorrow uit. Ondertussen hebben ze al 2 nieuwe platen uit. Surreal en Equilibrio.

    Het zijn de gitaartonen op Journey: Shadow Of Today die het album openen. Al vrij snel heb je een “kamelot”-gevoel, maar dit gevoel gaat even snel weg als het gekomen is. Xystus is geen kopie van Kamelot en/of Sonata Arctica! Het nummer bevat een ontzettend leuke solo op 2’45”. Een geweldige opener. (8/10)

    Into The Void volgt vlekkeloos. Het tempo wordt zelfs ietsje opgedreven. Het is pas het refrein dat me in zijn greep krijgt. Vooral zanger Bas Dolmans komt dan het beste tot zijn recht. Op 3’44” krijgen we een gitaarsolo en een ontzettend lekker keyboarddeuntje te horen. (8/10)

    Elements Theme (9/10) begint vrij Sonata Arctica-achtig, maar verandert vrij snel in een Rhapsody gevoel. Het gaat hier maar over luttelige seconden en al vrij snel krijgen we de real Xystus te horen op Elements of The Truth. Het valt me op dat elk nummer geweldige stukken bevat, maar dat er daarrond iets ‘saais’ hangt. Het is niet erg storend. Vooral “I forgot who I really am. Thought I couldn't make it on my own” op 4’08 is het beste stuk van het hele nummer. (7/10)

    Na de eerste 3 losse nummers, komen we aan de Lost In Misery Trilogy. A Tale Of The Heart laat ons een andere stemkleur horen van zanger Bas Dolmans. Even verschietachtig, maar daar zijn we snel vergeten. Het past bij deze ballad, ook al is hij naar het einde toe vrij saai…. (6/10)

    Will To Live on duurt maar 1’50” en is een vrij sterk ‘nummer’. Voor mij één van de sterkte zaken op het hele album. Zowel muzikaal als tekstueel. Gelukkig loopt dit nummer over in Why Me?, wat tevens het leukste meezingnummer op de hele cd is! Leuke gitaarriffs afgewisseld met een heerlijk deuntje. (9/10)

    Everlasting Burden is in dezelfde lijn te vinden als het vorige nummer al komt het nummer wat traag op gang. Het refrein kan je na 3 keer wel perfect meezingen. (8/10)

    Zanger Bas opent op The Luring Red. Om één of andere redden irriteert zijn stem op dit nummer. Het nummer kan me niet bekoren, sorry. (6/10)

    Forgotten Years is een nummer dat ontzettend snel voorbij vliegt. Dit is een goed teken voor dit 3 minuten durend nummer al het zorgt het niet voor een blijvend “wow” gevoel. (7/10)

    Het zijn nog The Prophecy (7/10) en A Waste Of Compassion (7/10) die het album afsluiten. Maar geen van beiden maakt het sterke indruk op mij.
  • January 2009

    19 Ene 2009, 21:14

    Old
    - Xystus - Receiving Tomorrow (2004)

    2008

    - Xystus - Equilibrio (2008)
    - Amaseffer - Slaves for life (2008)
    - Serenity - Fallen Sanctuary (2008)

    2009
    - Elvenking - Two Tragedy poets (2009)
    - Iron Fire - To The Grave (2009)
  • 2008

    8 Ene 2009, 19:42

    Ik begon 2008 met een belofte: ik wil elke week een nieuwe cd ontdekken. Dit hield ik een goeie 2 maand vol. Daarna mocht ik blij zijn met 1 nieuwe cd op een maand. Ik hield het allemaal keurig bij. Maar zo ontdekte ik "oude" cd's en die telden dan weer niet mee. *zucht* Domme beloftes. Dit jaar heb ik weer dezelfde belofte aan mezelf voorgesteld. Elk jaar dezelfde zever, welkom in de wereld!

    De meest gespeelde artiesten van 2008:
    1. Ayreon (842 plays)
    Ayreon bracht in het voorjaar van 2008 de meesterlijke plaat 01011001 uit. Hier heb ik weken/maanden genot van gehad! Voor je de genialiteit van dit album inzag, moest je wel wat moeite doen. 3 luisterbeurten en je bent volledig verkocht! Het nummer Comatose brengt je naar een andere wereld....
    2. Apocalyptica (318 plays)
    Het verwondert me enorm dat deze band zo hoog genoteerd staat aangezien ze geen nieuw album hebben uitgebracht in 2008. Ik ben een beetje mijn interesse verloren nadat ze er een gewoonte van hebben gemaakt om drums en zanger(es)s(sen) te gebruiken. Back tp roots, aub!
    3. Avantasia (275 plays)
    The "scarecrow" werd op dezelfde dag uitgebracht als 01011001. Het moet geen toeval zijn geweest, wat beiden platen behoren tot de top van 2008! Ik was euforisch dat ik al 2 geniale platen had ontdekt, en het jaar was nog maar pas begonnen. Het album, meer poppie-achtig dan we gewend waren, bracht veel "lovers" en "haters" met zich mee. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht.
    4. Jon Oliva's Pain (208 plays):
    In maart 2008 bracht JOP een nieuw album uit: Global Warning genaamd. Mijn geluk kon niet op toen ik hem een tijd daarna in levende lijve mocht aanschouwen. Het album stelde me wel enigszins teleur...
    5. Les Fragments De La Nuit (187 plays):
    Dit is wel DE ontdekking van het jaar voor mij. Wat heb ik heerlijk zitten wegdromen met nummers als "Final de blanche" en "entre ciel et fer". Dit is heerlijke klassieke muziek om U tegen te zeggen. Misschien een aanrader?
    6. Amy Macdonald (186 plays):
    Het is niet alleen metal dat ik in 2008 heb beluisterd. De pop artieste Amy leverde een schitterend album af.
    7. Blind Guardian (155 plays):
    Hun laatste realse sinds 2006 ("a twist in the myth" was wel de allergrootste teleurstelling dat jaar, maar dat heeft me niet verhinderd om hun oude nummer te blijven spelen. Dit jaar op graspop, spannend!
    8. Saint Deamon (151 plays):
    Deze groep bracht in 2008 hun eerste album uit wat van mij een 78% kreeg. Ik heb het veel beluisterd, maar waar is mijn interesse gebleven?
    9. Marco Borsato ( 146 plays):
    Ik heb altijd van Marco Borsato gehouden en was dus ontzettend benieuwd naar zijn nieuwe plaat. "Wit licht" is een geweldige cd dat me heel wat traantjes heeft bezorgd.
    10. Nightwish (138 plays):
    In 2007 zorgde deze band voor een spektakel door Tarja uit te band te kicken en te laten vervangen door de 'niet-zo-toonvaste-Anette-live". De groep verloor heel wat fans, maar vond vrij snel een nieuw publiek. Ik heb er geen drama van gemaakt, ik vind het laatste album best te pruimen! Tarja, wie?]

    Meest gedraaide nummers van 2008:
    1. Ayreon vs. Avantasia – Day six: childhood (piano version)
    2. Charlotte Perrelli – Hero
    3. Les Fragments De La Nuit – Entre ciel et fer
    4. Amy Macdonald – This Is the Life
    5. Jennifer Saunders – Holding Out for a Hero
    6. Evergrey – When the Walls Go Down
    7. Aryeon Ride The comet
    8. Euroband – This is my life
    9. Amberian Dawn – Valkyries
    10. Ayreon – Sail Away to Avalon

    Interessante nummers die net buiten de lijst vallen:
    1. Poets of the Fall - Carnival of rust
    Heb ik ze nu in 2006,2007 of 2008 ontdekt? Ik weet het niet meer, maar hou ze in de gaten! Dit nummer klinkt ZO ontzettend goed. De stem van de man is perfect, waarom duurt het zo lang voor ze bekend raken? Categorie? Rock/pop achtig.
    2. Masterstroke - Turn away
    3. The Scorpions - Holiday (accoustic)
    Toen ik dit nummer in de winter van 2008 ontdekte kreeg ik een zomergevoel. Eens je dit nummer hebt gehoord, wil je het origineel niet meer horen. Dit is shake van het begin tot op het einde van het nummer.
    4. Kenny Logins - Danger zone
    Dit nummer moet je héél luid zetten in je auto. Nostalgie, mag het?
    5. Lykke Li - I'm good i'm gone
    6. Alice Cooper - I'm eighteen
    7. Anouk - might as well
    De vrouw met ballen bracht ook een cd uit, maar dit nummer sprak er direct uit. De rest mag je gewoon skippen.
    8. Dream Evil - my number one (cover)
    Dit is de beste cover ooit. Het origineel van een zekere Helena papparizzi. Zjesus. Van dit nummer word je vrolijk.
    9. Turisas - a portage to the unknown
    10. Chris Daughtry - It's not over

    En de top 3 van 2008:
    1. Evergrey - When the walls go down
    Dit nummer zorgt voor een ontzettend geweldig gevoel. Je ogen sluiten en gewoon genieten van de climax en de ontlading. Damn it. Dit nummer is gewoon super geniaal!
    2. Les Fragments De La Nuit – Entre ciel et fer
    Dit nummer duurt maar 2'42" maar moet daarom niet onderdoen van de grote artiesten. Het nummer bevat een geweldige spanning. Ogen sluiten en even inbeelden dat je de violist en/of cellist bent.
    3. Ayreon – Comatose
    Veel tekst komt er in dit nummer niet voor. Muzikaal gebeurt er ook niet veel, maar dat maakt het nummer zo speciaal. Ik kan best snappen dat mensen hiervan de schoonheid niet zien, maar doe een beetje moeite, wil je?
  • Marco Borsato - Wit licht (2008)

    4 Oct 2008, 16:31

    Wit Licht is de nieuwe cd van Marco Borsato Marco is de pop-hero zoals Jon Oliva's Pain en Hansi dat zijn in de metalwereld.


    Ik moet eerlijk bekennen dat ik Marco alleen maar ken van op de radio. Al zijn hits kan ik wel meezingen. Maar een heel album geluisterd? No way. Maar daar komt nu verandering in.

    Was Mij is een ontzettend leuk, maar aangrijpend nummer om de cd te openen. Tekstueel zie ik er een schreeuw om hulp in. De persoon heeft zich opgesloten van de buitenwereld en vraagt om geholpen te worden. Om terug de oude te worden. Als je nog dieper kijkt, kan er zelfs een zelfmoordpoging in herkend worden (2'45"). Wie wilt het bloed van de persoon er afwassen? 9.5/10

    Een iets vrolijkere toon wordt ingezet door Dochters. Het is een vertederend nummer voor jonge vaders en moeders. Het nummer is tekstueel sterker dan muzikaal. De meeste mensen zullen zich de situatie perfect voor de ogen kunnen halen. Het is beeldende tekst. Voor mij persoonlijk is dit nummer een beetje aan de saaie en trage kant. Een 7/10.

    Stilte Voor De Storm is het derde nummer op de cd 9/10. Het is de zwoele stem van Marco die onze aandacht trekt, maar alle lof gaat naar het refrein! Hoewel het nummer tekstueel positief moet opgevat worden, hangt er toch een negatief sfeertje rondom heen. Ik vind dit nummer prachtig omdat je alles gelooft wat Marco zingt: je begrijpt zijn 'frustratie'. Het nummer bevat ook een ontzettend leuke quote "Mijn hoofd is de teugels van mijn hart al lang kwijt". Na 2'50" wordt de frustratie omgezet in een ontzettend leuke rustige sfeer om na 50' weer helemaal los te barsten. Wat hou ik van Marco!

    Nu al onze frustratie weg is zorgt Voor een lach een lichter sfeertje. Na een 45" komt er zo'n vreselijk achtergrond melodie opzetten. Het maakt het nummer was speelser, maar dat had voor mij zeker niet gemoeten! Voor mij zou het nummer akoestisch perfect zijn. Nu verdient het een 7/10

    Een 9.5/10 is wat Doe Wat Je Altijd Deed. verdient. Het is me niet erg duidelijk hoe je dit nummer moet interpreteren. Gaat het over een persoon die overleden is en de overgeblevene toezingt? Heeft de persoon zijn ware liefde gedumpt en heeft hij hier spijt over? Na een goeie 1'50" breekt het nummer echt los. Wat een zaligheid! Marco laat ons horen waarom hij een goede zanger is. Waarom hij echt lof verdient.

    Wit Licht, ondertussen al gebombardeerd door single, is een vreselijk irritant nummer. Misschien al te veel gehoord op de radio? En dan nog eens dat latijns gebrabbel op 2'30". Damn it. 6/10. Skippen die handel!

    Tijd voor opnieuw een emotioneel nummer: Dans. Wat een lief, rustig, romantisch nummertje met leuke quotes: "Zelfs de woorden die ik spreek zijn van jou" en "Al stopt de aarde met draaien, verliest de hemel zijn blauw. Ik dans nog steeds met jou". Dit nummer is gewoon super. Een dikke 10/10. En wie wilt er met mij slowen op dit nummer?

    Net als het vorig nummer is Liefde Wint een hemels nummer en verdient het een 10/10. Voor mij persoonlijk een zéér emotioneel nummer. Is de partner overleden? Heeft de zanger zijn partner bedrogen? Heeft hij het zelf uitgemaakt? Zoveel verschillende verhalen die je erin kunt zien. En na 2'50" bereiken we onze eerste climax van de cd dat door het subtiele pianomelodietje versterkt wordt. Het heeft enige tijd geduurd.... maar dit nummer bezorgt ons kippenvel om U tegen te zeggen! De climax blijft nog doorlopen tot het einde van het nummer. Top top top! Hoor je de frustratie van Marco? Het nummer raakt elke cel in je lichaam want liefde wint, altijd. Niet?

    Nog na genietend van het vorig nummer moeten we alweer plaats maken voor een iets vrolijker deuntje. Nu Of Nooit is het 9de nummer van de cd. Tekstueel niet erg sterk, maar het ontzettend mee-zing-refrein maakt alles goed! We moeten wel een beetje wennen aan dat achtergrondkoor. Soit. Een 7.5/10.

    De volgende single is Stop De Tijd. Wat een meesterlijk emotioneel nummer. Nu. Waarom wilt iedereen een moment "freezen"? Zorg gewoon dat de momenten opnieuw gebeuren! Marco bewijst in dit nummer wel dat hij redelijk hoog kan zingen. Na 2'55" begint Marco echt in je ziel door te dringen. Marco: we geloven jou! 9/10.

    Als afsluiter krijgen we Ik Hoor Bij Jou voorgeschoteld 7/10/ De meeste mensen zullen dit een geweldig nummer vinden, maar bij mij raakt het niet zo veel. Het is me net iets te melig. Misschien omdat ik bij niemand hoor? Ik hoor goeie muziek. Dat is wat anders en deze cd kunnen we daaronder plaatsen.

    Gemiddelde van: 78%
  • Amy MacDonald

    2 Jul 2008, 17:38

    In het nederlands schrijven en (meestal) over metal, levert me niet veel 'bezoekers' op. Maar een journal over artieste Amy Macdonald zal daar wel verandering in brengen zekers? Niet dus (achteraf gezien).

    Amy is de na Kate Nash, Lily Allen, Leona Lewis en Katie Melua het nieuwe 'idool'. Amy is een schotse zangeres, maar dat accent siert haar alleen maar (is mijn mening).



    In 2007 bracht ze haar album: This Is the Life uit. De single track is trouwens op dit moment een enorme hit, maar is de rest van haar album ook van die kwaliteit?

    Het is Mr Rock & Rolll dat de plaat opent. Het is een fris, zomers nummer met een lekker refreintje. Poison Prince blijft in hetzelfde genre, maar heeft net dat tikkeltje extra. Zéér leuk nummer!

    Youth of Today is een traag nummer op de plaat en zorgt voor wat sentiment. Het is ook het énigste nummer dat me qua lyrics aanspreekt!

    Na een paar luisterbeurten valt ook het nummerRunop door zijn eenvoud. Dit nummer bezorgt me kippevel. Zinnen als "But I will run until my feet no longer run no more" en "And I will love until there's nothing more to live for" zorgen dat je naar het nummer wordt toegezogen. Erg emotioneel nummer!

    Let's Start a Band is misschien het beste nummer van de hele plaat. Het begint heel rustig, maar ergens midden het nummer barst het nummer los. Echt een geweldig nummer. Je moet het eerst wat "doorploeteren", maar eens je dat hebt gedaan krijg je pure klasse!

    Alleen nog Footballer's Wife, ook nen 'trage', kan me bekoren. Heerlijke melodie & leuke stem. Een nummer om bij weg te dromen.

    Vraag me niet waarover mevrouw altijd zingt, dat is me niet duidelijk en eerlijk gezegd boeit het me ook niet. Qua lyrics moet ze nog groeien. Maar het karakter, de stem en de looks heeft ze alvast mee.

    Het album is "ok", maar niet schitterend. Al de andere nummers zijn: saai. (net zoals mijn journal zekers?)


    Officiële site:
    http://www.amymacdonald.co.uk/

    Youtube:
    http://www.youtube.com/watch?v=tR7SdaXHPH4 (Mr rock & roll)
    http://www.youtube.com/watch?v=qdCUNyjSOd0 (Poison Prince)
    http://www.youtube.com/watch?v=7S3MOPOxRLw (Footballer's wife)
    http://www.youtube.com/watch?v=WKHZ2EbWB_s (Let's start a band)
    http://www.youtube.com/watch?v=dU02tyBAp4A (Youth of today)
  • Saint Deamon - In Shadows Lost From The Brave

    28 Jun 2008, 17:03

    Hoewel Saint Deamon is opgericht in 2006, brachtten ze pas begin dit jaar hun eerste cd uit. Het was hun video op hun site die mijn aandacht trok. Al gauw vond ik hun hele cd interessant. Met hun liedjes op mijn i-pod, vond ik de liefde voor power metal terug.



    Na een overbodige intro is My Judas het eerste echte nummer op de cd. Dit nummer begint zéér lekker. De zanger (Jan-Thore Grefstad) zijn strot heeft me direct in zijn greep, wat een stem!! Op 4'34" gaat dit nummer naar een ultiem hoogtepunt! Het nummer bewijst nu al dat onze zanger een stem heeft om U tegen te zeggen. (10/10)

    Het tweede nummer, tevens ook de titel track, behoudt het snelle (drum)tempo van het vorige nummer. Maar het nummer kan me niet volledig raken. Het refrein is een beetje aan de flauwe, afgezaagde kant. (7/10)

    Na een goeie 3 minuten worden we getrakteerd op My Heart. Het tempo wordt een stuk naar beneden getrokken. Ook de stem van de zanger verandert in "stevig" naar "typische power metal gezang". Niet slecht, maar wel eventjes wennen. Na een paar tellen ben je het nummer wel beu: er gebeurt namenlijk niets buiten het hoge gepiep van Jan-Thore en een leuke gitaarsolo van Toya. (6/10)

    Ook bij het Burden worden we 'getrakteerd' op hoge (zang)noten. Nee, dit is het niet, voor mij althans toch niet. Wel voor Helloween liefhebbers misschien? (6/10)

    En dan volgt mijn favoriete nummer van de hele cd: No Man's Land. Het nummer zit gewoon als gegoten: lekkere stem, lekker ritme dat op het juiste moment verandert, een hoog meezinggehalte, lekkere gitaarriff en een verrassing in het midden (3'20") van het nummer. Nog niet overtuigd? Jammer voor jou dan. Dit is een 10-sterren nummer (10/10)

    Ride Forever is een vet nummer dat pas na een halve minuut los barst. Een beetje typisch voor Saint Deamon heb ik gemerkt. De eerste seconden moet je gewoon 'negeren'. Ook dit is, net als het vorige nummer, een top nummer dat je zo van achter naar voor kan meebrullen. De zanger bewijst keer op keer dat hij een zéér waardige zanger is met een zeer zeer zeer aangenaam stemgeluid (als hij toch niet hoog begint te zingen althans). Het nummer geeft je (als vrouw dan toch) ineens ballen en je gaat met je vuisten de lucht in! (9/10)

    Het volgende (korte) nummer op de cd is: Black Symphony. Het is een zeer melodieus nummer dat je zeker in beweging zet (zijn het je benen niet dan toch zeker je hoofd). Het nummer ontbreekt wel de 'magie' om aan herinnerd te worden. (8/10)

    [track artist=saint deamon]Deamons][/track] is samen met No Man's Land mijn favoriet van het debuutalbum van Saint Deamon. Iets rustiger als de rest van het album, maar de sfeer komt hier meer naar boven. Het is vooral zanger Jan-Thore die me kippevel bezorgt. Hier & daar wordt wel gezegd dat hij lijkt op de zanger van the poodles.(10/10)

    Als 10de nummer krijgen we [track artist=saint deamon]Brave never bleeds[/track] te horen. Onze zanger zorgt voor een 'agressief' tintje (hoewel we daar niet over kunnen spreken in de power metal). Het nummer bevat een geweldig refrein, de rest is zoals we gewend zijn van andere power metal bands. (7.5/10)

    Als voorlaatste nummer krijgen we een verplichte ballad te horen. Verplicht? Ja, het nummer klinkt geforceerd. Moet er nu op elke plaat een ballad staan? Nee, dat hoeft echt niet!! Als het nu een goeie zou zijn.... nee dit is echt een skip-nummer. Weg met [track artist=saint deamon]My sorrow[/track] (5/10)

    Het is [track artist=saint deamon]Run for your life[/track] die het boeltje mag afsluiten. Het begin zet ons op het verkeerde been waardoor we het willen skippen. Maar geduld loont. En na een goeie minuut komt er vaart in. Het nummer ontpopt zich tot een lekker meezing nummer dat iedereen in beweging zal zetten. Een waardige afsluiter. (8/10)



    Saint Deamon heeft een prachtig debuutalbum afgeleverd. Zanger Jan-Thore Grefstad is iemand waar we zeker nog van zullen horen. De liedjes zijn niet bijster origineel, maar geef de mannen een kans, wil je?

    Algemeen oordeel: 78%


    Website: http://www.saintdeamon.se/
  • God Jon Oliva's Pain - concert 013

    15 May 2008, 12:05

    Op 14 mei zijn we helemaal voor Jon Oliva's Pain (ook wel JOP genoemd) naar het verre Tilburg, de 013, gereden. Je moet er wat voor over hebben! Maar kijk, als je held niet in België wilt komen (wat logisch is na een pestpop-editie waar geen kat was! Schande) moet je maar naar een ander land ervoor. € 25 (+ 3.45 servicekosten - what the hell?) voor een kaartje. Best duur, dus zou het maar best goed zijn!!

    Van die voorprogramma's was enkel Manticora een groep die ik al wel eens horen vallen had. Masterstroke was vrij onbekend, maar hun single klonk enorm vet...

    Om 19.30 begon Masterstroke met hun show. Er was nog geen kat te zien in de zaal. Mensen bleven zitten op hun lui gat. Is dat normaal, hollanders? Soit. Al vrij vlug stak ik mijn oordoppen in, want het geluid stond VEELS te luid en trok eigenlijk op niet veel (wat zo voor de hele show bleek te zijn. Prutsers! Of stonden wij gewoon niet juist? Of ben ik gewoon te kritisch?). Het duurde een tijdje voor Masterstroke wat in beweging kwam, wat ook logisch is als je voor 30 man staat te spelen. Het volk stroomde mondjesmate toe. Wanneer de groep hun single Turn Away
    speelde, stond ze zaal al aardig vol. Het was dan ook het hoogtepunt van de groep, samen met het laatste liedje, de cover I Died In Your Arms.

    Al vrij vlug volgde de volgende groep: Manticora. Vreselijk. De zanger zijn stem irriteerde mij voor de volle 200%. Het enigste waarom ik bleef staan was zijn "gespierd" lichaam en zijn mooi lang haar *vrouwen eh*. Hij deed me denken aan de zanger van Stratovarius: Timo Kotipelto. Hij gedroeg er zich ook naar. De muziek zat wel goed... Maar wat was ik blij toen ze stopten met die herrie!

    Gelukkig konden we deze nachtmerrie snel achter ons laten en kwam onze held Jon op het podium. Sirens werd gevolgd door Unusual. Beiden zijn nummers die me 'weinig' zeggen. Jammer, maar daar had ik me al op voorbereid. Gelukkig werd mijn ontevreden gevoel snel verwerkt door wat recenter werk: Through the Eyes of the King & Maniacal Renderings. Gutter Ballet volgde vrij vlot. Bijna heel de 013 zaal ging uit zijn dak. Maar ik bleef er vrij rustig bij. Vrij onverwacht volgde The Hounds. Het iets rustigere Firefly zorgde voor het eerste kippevel moment (voor mij althans). Dat moment liep nog even door want Tonight He Grins Again volgde hierna. Nathalie ging helemaal uit haar dak!! Een super nummer, met geweldige lyrics.

    Jesus Saves zorgde weer dat heel de 013 mee brulde. Jon zorgde hier en daar voor de flauwe grapjes. Met zijn stok werd het zelfs hilarisch. Ik hou van die man. Before I Hang & Global Warning passeerden nog. Maar voor mij zorgde Chance voor het ultieme kick moment. Wat een heerlijk en lang nummer. rrrrr! Surprise surprise!

    O To G moest natuurlijk deze avond gespeeld worden en dat werd voortreffelijk gedaan. Hier en daar werden aanstekers in de lucht gestoken... maar het ultieme kippevelmoment was toch bij Believe. Dat nummer is zo pakkend. Jon straalde. Ik ook. Mensen zongen in zijn plaats. Super. Look At The World, één van hun betere nummers op hun laatste album en Adding the Cost (de favoriet van Jon) zorgden voor de laatste muzieknoten die gehoord werden.

    Maar nog voor Jon van het podium kon wandelen met zijn stok, werden de bis nummers gespeeld. We werden getrakteerd op When The Crowds Are Gone waar Jon zijn ultra hoog stemmetje boven haalde. Cool, vet, wow, mega, super, whoot, jam jam jam, wooooooooooooooo,... Duidelijk?? En natuurlijk kon Hall Of The Mountain King niet ontbreken. Mensen zongen al de lucht die ze in hun lijf hadden, eruit. Ik keek rond, mensen genoten. Ik genoot en de band gaf alles voor het laatste concert van hun eerste tour.

    In het algemeen heb ik me enorm geamuseerd! De setlist was zeer gevarieerd met oud & nieuwer werk (rustig en heavier) en ik denk dat iedereen het "zijne" wel heeft gehoord. Voor mij mochten er nog wat andere klappers bijzitten, maar kijk: je kan niet alles hebben!

    En wat vond u er van?

    Dank voor CortezZuma voor de setlist ;)

    Links:
    http://www.manticora.dk/
    http://www.masterstroke.info/
    http://www.jonoliva.net/index2.html
    http://www.last.fm/user/CortezZuma/journal/2008/05/15/725323/
    http://www.last.fm/user/Nathi_Rhapsody/journal/2007/10/6/542630/
    http://www.last.fm/user/Nathi_Rhapsody/journal/?page=2
  • Ayreon - 01011001

    24 Feb 2008, 17:53



    De laatste dagen ben ik (en precies de rest van de wereld ook) zo verkocht aan de muziek van Ayreon. Toen in 2004 "The Human Equation" uitkwam, was er net zoals nu een heisa rond Arjen Anthony Lucassen. Al die aandacht schoot bij mij in het verkeerde keelgat, ik gaf het album een kans, maar na 1 luisterbeurt had ik genoeg van die “prul”. Ik voelde niets, totaal niets. Gaf mij maar Hansi of die zanger van Sonata Arctica, Tony. Ondertussen zijn we 4 jaar verder. Ons leven is geëvolueerd, onze muzieksmaak veranderd en ons idee van “veel aandacht is niet goed” is opgeruimd voor “ik zal zelf wel oordelen wat ik van 01011001vind”.

    Age of Shadowsis het eerste nummer en tevens ook het langste nummer van de eerste cd. Het begint vrij elektrisch/spacey, wat we wel verwacht hadden na het zien van de titel. Het is Jonas Renkske van Katatonia & Floor Janssens(After Forever) met hun hemelse stemmen die na 5 minuten het nummer wat afbouwen. Anneke van Giersbergen(ex-The Gathering) zorgt op de achtergrond voor de “01101000”. We krijgen een heerlijk samenspel te horen. Uiteindelijk verliest het nummer wat van zijn kracht/magie, maar gelukkig worden me na 9 minuten wakker geschud door Hansi Kürsch(Blind Guardian) en Floor. En ja hoor, daar is onze Jorn weer te horen. Wat heeft die man een kracht in zijn stem. Het hele geheel moet ik een 8/10 geven.

    Het tweede nummer van dit album is Comatose. Wat een eerste keer als “saai” wordt bestempeld, verandert de 2de en 3de keer in: subliem. Wat een kippevel-nummer. Het nummer pakt op één of andere reden je ziel vast en vliegt er in pijlsnelle vlucht mee naar Ierland. Ook al speelt Anneke hier een belangrijke rol, het is toch Jorn die dit nummer naar zijn hand zet. Ik krijg niet genoeg van dit nummer. Ik ben eraan verslaafd. Je kan pas van muziek spreken als je dit nummer hebt gehoord! We moeten wel toegeven dat de lyrics niet veel voorstellen, maar dat vergeef ik Arjen volledig. Dit nummer is subliem. Meer dan 10 kan je niet geven zekers? Damn! S-U-B-L-I-E-M.

    Liquid Eternity is een nummer dat redelijk zwak begint, maar dat is misschien de bedoeling na die klapper van Comatose. Je moet nog even bekomen... Het is pas aan het refrein dat we wakker worden geschud. Floor Janssens en Jorn zijn hier de oorzaak van. Voor mij is de “would you prefer…” één van de beste stukken in dit nummer gevolgd door “I’m losing my reason to live, the essence of life”. Na 3’29” worden we getrakteerd op een lekker muzikaal stuk dat je al vrij snel kan meefluiten. Het is engelenmuziek dat onze ziel naar de hemel brengt. Alsof we al dood zijn…na 20’ komt er nog een heerlijke dwarsfluit bij. Je bent echt weg van deze wereld. De viool zorgt voor dat kippenvel moment. Dit nummer zorgt voor emotie. Jorn doet daar samen met Floor nog een schepje bovenop…. Het refrein breekt dit fragiele moment, maar het nummer blijft in stijgende lijn evolueren. Een ijzersterk evoluerend nummer waar Jorn en Floor alle eer toegeschreven krijgen. Een dikke 8.5/10

    Het vierde nummer op de eerste cd is Connect the Dots.Het nummer begint met het startgeluid van een auto aangevuld met een Egyptisch deuntje. Ty Tabor van King’s X zorgt met zijn stem voor dat spacey gevoel. In het begin is dat zeer verfrissend, maar na het refrein wordt dat gewoon saai. Hij is de hoofdrolspeler in dit nummer, maar hij vervult zijn taak niet voor de volle 100%. Daarbovenop zijn de lyrics niet van hoogstaand niveau. Op 2’48” krijgt het nummer toch nog een andere wending, maar tegen dan zijn we al lang in slaap gevallen, jammer! Een skip-nummer dat net niet gebuisd is: 5.5/10

    Beneath the Waves is het nummer met een zeer slecht begin. Gelukkig komen er redelijk veel zanger(ressen)s aan bod. Daniel Gildenlöw van Pain of Salvation kan me in het begin van dit nummer niet volledig meenemen. Gelukkig komt hier (snel) [2’15”] een einde aan en zorgt een vrouw (wie?) met haar fragiele stem voor een ander sfeertje. Dit nummer is geniaal. Hoe meer je er naar luistert, hoe beter het wordt. Wat zal dat geven als ik dat 100 keer beluister? De lyrics zijn herhalend, maar dat doet het nummer juist beter tot zijn recht komen. Robert Soeterboek (Wicked Sensation) komt nog even op dit nummer piepen met zijn diepe, zéér sexy stem (nog nooit van die man gehoord, wat een zonde! Wat een stem!!) Een paar tellen later voegt Jorn zich toe. De spanning is te snijden en op 4’20” breekt de bom los. Hij brengt het nummer naar een ander niveau. Hansi zorgt voor dat tikkeltje extra magie, hij brengt ons tot de climax van het lied die Jorn eigenhandig in beweging heeft gezet. Een tweede climax wordt ons bezorgt op 6’33” wanneer Jorn en een vrouw (?) een heerlijk duetje zingen. Dit is kippenvel maal factor 10. Kunnen we ons hiertegen beschermen? Soit ik geef het nummer een 9/10 omdat ik niet van in het begin met het liedje mee ben.

    Na 2 ietwat rustigere nummers krijgen we dit heerlijke Newborn Race voorgeschoteld. Het is Daniel die met dit fris nummertje opent. Het verbaasde me dat hij het was aangezien ik hem op beneath the waves bijna helemaal afkeur. Een vrouw op de achtergrond zorgt voor dat ontzettend fris melodietje dat je niet uit je hoofd krijgt. Ook Bob Catley krijgt op 3’40” een kleine rol. Maar het zijn toch Hansi en Jorn die dit nummer naar hun hand zetten. Het nummer krijgt zelfs een “Fly”-gevoel. Jorn Lande die direct Hansi bijstaat zorgt voor een hoogtepunt! (alweer). Daarna [6’13”] volgt een gewoon geweldig stuk dat het hele nummer omhoog trekt, maar Jorn neemt toch weer de overhand. 9/10. Op de achtergrond horen we nog Floor Janssens.

    Nu dat we in de juist stemming zitten zorgt Ride the Comet voor de ideale vervolging. Het is ondertussen al het 7de nummertje van de eerste cd en tevens ook direct één van mijn favorieten. Het nummer begint met een heerlijk spacey begin en wordt direct versterkt door een lekkere drum en gitaarriff. Het is Robert Soeterboek die weer van zich laat horen en de show in dit nummer steelt. De engelenstem van Floor Janssens is iets dat in dit nummer niet kan ontbreken en dat je dan ook niet meer uit je hoofd krijgt. Na 1’15” krijgt het nummer een andere wending door een zekere Magali Luyten. Het heeft me enige tijd gekost vooraleer ik dit besefte. Ik zocht de hele tijd naar een mannenstem, maar wat viel me dat tegen toen ik een vrouw zag zingen op de release party van het album (via youtube). Engelenstem? Dat is toch sarcastisch hoop ik? Soit, dat mens kan wel zingen! Chapeau! De ommekeer is in het begin wat onwennig, maar na een tijd kan je dit deel gewoon niet meer missen. Dit nummer krijgt van mij een 9,5/10 en Robert Soeterboek mag direct met mij trouwen!

    Web of Lies is het laatste nummer van de eerste cd en tevens mijn eerste ‘bewuste’ kennismaking met Ayreon. Ik moet toegeven dat ik direct verkocht was, ik heb dan ook een lichte zwak voor violen, dwarsfluiten en ballades. Simone Simons van Epica is niet direct mij favoriete zangeres, maar mijn mening is lichtjes veranderd door het laatste album van Epica en daardoor kan ik haar nu wel aanhoren. Phideaux Xavier van Phideaux neemt de mannelijke rol op in dit duet en dat doet hij voortreffelijk. De lyrics zijn grappig. Voorbeeld: “I've seen your pics, you're looking great. I'm all alone, dying for a date. I think we match, it must be fate”. Het nummer is vrij catchy en kan na 3 keer perfect worden meegezongen. Na een paar luisterbeurten verliest het nummer wel haar magie met het gevolg dat we het een 7/10 moeten geven.

    The Fifth Extinction is het eerste nummer van de tweede cd en kan je vergelijken met de opener The age of shadows. Het nummer is opgedeeld in verschillende secties. Het is nu de eer aan Anneke van Giersbergen om het lied te openen. Al vrij snel voegt Bob zich bij de groep toe. Steve lee en Jorn lande laten niet lang op zich wachten. In de sectie World of Tomorrow Dreams horen we Tom Englund, Steve Lee, Daniel Gildenlow & Jorn Lande. Maar het is toch Hansi die hier alle aandacht verdient en voor 1 keer niet Jorn lande! Hierop volgt een solo van Derek Sherinian. Na 8 minuten (ondertussen zitten we in het deel From The Ashes worden we getrakteerd op viool-muziek door de heer Ben Mathot - wil je een date met mij? - Je moet toegeven dat dit met passie ingespeeld is!! (jaja, ik als ex-cello muzikant begrijp dat). En wat nu volgt is onbeschrijfelijk!! Geen enkele zanger trekt dit stuk naar zich toe. Het is het samenspel dat voor een onzettend magie-gevoel zorg!! Voor mij persoonlijk het ultieme hoogtepunt van het hele album. We krijgen een mini-duet tussen Tom Englund & Jonas Renske, Daniel Gildenlow & Bab Catley, Steve lee & Hansi Kursch en uiteindelijk nog Floor Jansen & Jorn lande. Voor mij persoonlijk maken hier Bob Catley, Steve lee, Hansi Kursch de meeste indruk op mij!! Uiteindelijk is het Daniel die het hele liedje (sectie Glimmer Of Hope Reprise) mag afsluiten en dat doet hij voortreffelijk. Je hebt al direct zin om hierna te applaudisseren, recht te staan, te schreeuwen en te wachten voor het bis-nummer. Dit verdient een 9/10.

    Als ondertussen Waking Dreams al begonnen is, zijn we nog aan het bekomen van ons hoogtepunt. Wanneer ondertussen Jonas & Anneke zijn gepasseerd worden we terug wakker. Hebben we iets gemist? Nee. Het is een vrij zwak nummer dat me niet kan bekoren, totaal niet. Het is traag, er zit geen fatsoenlijke melodie in en de zangers zorgen niet voor een hoogtepunt. Jammer. Zelfs de keyboard-solo van Tomas Bodin en de gitaarsolo van Mister Arjen himself kan ons niet wakker schudden. Dit is een nachtmerrie: een 4/10! Skip die super saaie boel, damn.

    Gelukkig volgt al vrij ‘snel’ The Truth Is in Here. Dit vrolijk deuntje heelt de pijn een beetje. Het is Arjen zelf die me verrast met zijn stem. Liselotte Hegt van Dial is op de achtergrond te horen. Na 3 minuten treedt mevrouw Hegt op de voorgrond, maar die rol is niet voor lang voor haar weggelegd. Dit rustig en simpel nummertje dat je vrij snel kan meefluiten krijgt van mij een 8/10, maar na het verschrikkelijke "waking dreams" verliest het haar charme en moet ik het een 7/10 geven.

    Unnatuoral selection is alweer het 4de nummer van de 2de cd. Het is alweer een nummer dat ik niet volledig “voel”. De verschrikkelijke diepe riff irriteert me en past totaal niet in het plaatje. Er heerst voor de tweede keer een zonverduistering op het album. Gelukkig zorgt Steve Lee met zijn stem voor een sprankeltje zon. Jorn zorgt dat de wolken definitief verdwijnen. Hansi Kursch is ergens ver ver ver te horen tijdens de riffs. Miljaar, een 5/10 krijgt dit maar hoor.

    En dan volgt het bloedmooie River of Time. Je hebt direct al zin om mee te dansen met het heerlijk rustig (begin)folk deuntje dat je geest naar Ierland brengt. Na bijna 1 minuut zorgt de stroomversnelling dat je Ierland vanuit de lucht ziet. En ja hoor, als je iets duidelijker kijkt, zie je kasteelheer Hansi van Blind Guardian. Hij wordt versterkt door Roberto. Op 1’21” krijgen de 2 heren de hoofdrol in het sprookje. Hansi behoudt in dit nummer zijn identiteit (stijl), wat ik persoonlijk belangrijk vind. Niets geacteerd, puur natuur. Vanaf 2’35” worden we getrakteerd op een heerlijk muzikaal stuk. Het nummer beweegt je ziel, het maakt je vrij. Voor 1 keer bij dit album gaan we terug in de tijd, naar de Middeleeuwen weliswaar! Een verdiende 10/10.

    E=mc² is dat nummer dat weer voor dat heerlijk gevoel zorgt. Het heeft wel een paar luisterbeurten nodig. Maar het nummer is niet saai of heeft geen diep riffs, nee is het gewoon een lekker nummer waar Wudstik voor zorgt. Geen metalman, maar who cares? Hij past perfect in het plaatje. Marjan Welman van Elister zorgt voor de vrouwelijke noot en verrast me met haar “and do what no one has dared”. Dit verdient een 8/10. Die Wudstik zelfs een 9/10.

    The Sixth Extinctionbrengt ons naar het einde van dit album. Sectie Radioactive Gravezorgt voor dat leuk effect waar we een deel van de zangers afwisselend horen. In de 3de sectie (sectie 2085) horen we de heerlijke stemmen van Jonas Renkske, Bob Catley & Steve Lee die ondersteund worden door de cellist die tevens voor het bombastische geluid zorgt (nog veel beter te horen op 8’31” – gecombineerd nu met viool). Complete the Circle is het ultieme einde van het hele album waar het merendeel van de zangers nog een laatste kreet laat horen. Het is Jorn lande (correctie: Steve Lee) die het geheel mag afsluiten. Dat verdient hij wel. 8/10 krijgt dit laatste nummer van de cd.


    Algemeen beeld van de cd is dat het een geweldige cd is. Ik had nog nooit echt 'fatsoenlijk' geluisterd naar Ayreon, dus ik kan ook geen vergelijkingen maken met dit is een minder album etc. Ik ben zéér blij dat ik kennis heb gemaakt met dit heerlijk album. Voor mij stelen vooral Steve Lee, Jorn Lande, Robert Soeterboek & Hansi de show en heb ik een positieve kennismaking gehad met Ty Tabor & Wudstik.
    Het totale resultaat van dit album is: 78%.

    Top songs: Comatose, River of time, Beneath the waves, Ride the comet, River Of time, Newborn Race, The Fifth Extinction (8' tot 9'20"), The sixth Extinction (9'38" tot 11'43")

    Top zangers: Jorn Lande, Robert Soeterboek, Hansi Kürsch& Steve Lee

    Top zangeres: Floor Janssens

    Resultaat: Luisteren die handel!





    Laten we hopen dat er niet te veel fouten in staan, maar zeg nu zelf, die mannenstemmen trekken soms enorm op elkaar. And NO i am not gonna write this in English!
  • Yevgueni @ warande in Turnhout - 12 januari

    12 Ene 2008, 19:45

    Na mijn laatste optreden van Savatage was het eens tijd om terug buiten te komen. Op 12 januari was ik in de warande in Turnhout aanwezig. Niet erg enthousiast (klein kunst is dan ook niet mijn dada), maar toch aanwezig. Een mens kan nooit genoeg van muziek horen. Je moet open staan voor allerlei muziek.

    Ik moet toegeven dat de mannen het eerste half uur niet erg 'aanwezig' waren, maar dat had misschien met het aanvangsuur te maken: 14.00. Vreemd, maar soit in een donkere zaal ben je dat als luisteraar rap vergeten, muzikanten hebben misschien meer tijd nodig. De belgische band Yevgueni kende ik alleen maar van het tv-programma "Zo is er maar één" dat ze wonnen met de cover "laat ons een bloem" van Louis Neefs. Buiten dat was ik helemaal niet bekend met de groep, maar geen probleem. Zo'n optredens kunnen oftewel meevallen ofwel juist niet. En laat het nu net een raadsel of verrassing zijn wat ik er van vond...

    Als ik mij nog goed kan herinneren begonnen ze het concert met Aan de arbeid. De eerste song van hun nieuwe cd Aan De Arbeid (die we achteraf in ons handen werd geduwd). Het viel me eigenlijk op hoe slecht de artiesten stonden gepositioneerd. De 2 gitaristen Patrick Steenaerts en Geert Noppe stonden achter de vleugelpiano. Basgitarist Maarten stond gelukkig wél goed in het zicht (wat eigenlijk ook weer raar is voor een bas, die mensen willen nooit opvallen). Soit. Het duurde eventjes voor de groep de zaal in beweging kon krijgen. Pas na het super trage liedje Honger, wat trouwens best emotioneel was, werd het publiek en de groep wakker. Ondertussen waren Overal Schoonheid, Tita Tovenaar & Sara gepasserd. Na dit traag nummertje volgde een iets opzweperig nummer: Manzijn. Een vreselijk deuntje, maar hét werkte blijkbaar wel. Het publiek klapte en 'vingerknipte' enthousiast mee. Daarna volgde nog een geweldig nummer in de stad met een geweldig muzikaal middelstuk. Bij het nummer Gezellig verdwenen al de muzikanten zodat alleen zanger Klaas Delrue en pianist Geert Noppe overbleven. Het was een nummer dat me kippevel bezorgde. De pianist was of is zowieso een meerwaarde in de groep. Het zorgt voor een melodische noot in elk nummer. Klaas gaf ons ook nog een tip mee "kijk naar Geert, want het is alsof hij vrijt met zijn piano".

    Morgen komt ze thuis & robbie 2 volgden. Het liedje Marcel was een nummer dat geschreven was in de periode dat ze zicht nog in hun studentenleven bevonden. Al de nummers werden visueel ondersteund met een (volgens mij) flash gemaakt filmpje. Het was er, maar het was niet echt een meerwaarde (of was ik te veel afgeleid?). Na 1.5 uur waren we op het einde van het concert beland. De groep kreeg bloemen en zanger Klaas Delrue merkte op dat die bloemen op die piano best luguber overkwamen. Die gast heeft best wel humor.

    Aangezien de band tijdens het concert had gevraagd om op het einde van het concert enthousiast te zijn (anders zouden er geen bis nummers komen), werd er enthousiast geapplaudisseerd (durf je anders na zo'n dreigement?). We kregen nog Mama ik wil papa te horen. Het publiek werd wild (nuja ervoor waren ze 'lam') en zongen mee. Een kleine in de zaal die moest opvallen zorgde voor een grappige noot tijdens dit liedje. Als allerlaaste nummer werd het publiek beloond met de cover van Louis neefs.

    Met een blij gevoel, gratis drankje en cd mochten we naar huis gaan. We waren weer een ervaring rijker. Kleinkunst is niets voor mij, maar laten we zeggen: we hebben ons goed geamuseerd. Yevgueni heeft me toch eventjes het gevoel van verliefdheid terug gegeven of was het gewoon door die bassist Maarten?

    http://www.yevgueni.be/
    http://www.myspace.com/yevgueni

    P.S Sorry als de nummers niet in volgorde zijn, ik kan ook niet op alles letten eh!
  • 2007

    30 Dic 2007, 17:26

    Being a member of last fm (I joined Audioscrobbler) for more then 3 years. Wow, life goes fast! But now 2008 is near. What happened in 2007? Which songs will the most played of 2007? Which artist is my favourite this/last year? What will I do in 2008?

    First the past. In 2007 I graduated, I found work, I met Jon oliva's pain (!), I followed my heart, boughy my first real camera,... but on musical taste nothing really happened. It feels like I wasted a whole year. Let me say that I stopped walking in 2007 and I was staying a whole year at the same place. Anyway. Music maestro!

    Top 10 artists I played [according to Last Fm]:
    - Savatage
    I became this year a huge fan of this underrated band. I love the voice of jon and Zachary. Their music is very emotional for me. I will always love songs like believe, if i go away, all that i bleed,... I hope i never gonna be tired of this group!

    - Kamelot
    It's very strange that i listend a lot to kamelot because after their album "the black halo" i lost my interest in their music. I prefer their older music and songs like center of the universe, lost and damned,...

    - Sonata Arctica
    It's weird that i still listen to these guys. Their new album is totally crap! Unia has 3 or 4 good songs. But i still prefer songs like wolf & raven, broken, victoria's secret,...

    - Jon Oliva's Pain
    I just love his voice. I am not a great fan of his solo albums. Sorry! Meeting this guy was the best that happened in the whole year! What a guy! It seems this guy let me forget Tony (sonata arctica) and hansi (blind guardian). Well well.

    - Blind Guardian
    Still can't hear/love their new album. What happened? I am losing interest in this group...

    - Poets of the Fall
    This group is fantastic! If you don't know these guys, you have to go to their site. It's music you never heard before, especially the singer has a weird voice.

    - Delain
    I was totally in love when i heard their first album, but after some weeks/months only "the gathering" was a good song.

    - Nightwish
    I never was a real fan of their group, but after their new album i listen to them more then any other group. I love their new style, even my first impressions were not that good. But live she can't sing at all!!

    - Evanescence
    In 2007 i saw them 'exclusive' in Paris. I will never forget that!

    - Epica
    What do i have to say? I hated simone her voice, but after hearing the new album i was totally in love with her voice.

    Most played tracks [according to Last Fm]:
    - Only The Very Best
    - The Gathering
    - the story of impossible
    - Summer's Rain
    - Innuendo
    - It's Not Over
    - Your Eyes Open
    - Anymore
    - Dream on
    - Crying in the Rain

    Track I loved personnaly in 2007:
    - Morphine Child
    - Holy war
    - Back To Black
    - The Harvest
    - Never Enough
    - Sleep
    - Fields Of Gold
    - Spider's Web
    - Just a Girl
    - Forget Her
    - Nights in White Satin

    Favourite Artists in 2007:
    - Katie Melua
    - Savatage
    - Poets of the Fall
    - Iron Mask

    What will bring 2008? I have no idea!