RSS
  • Best Kept Secret 2013, Beekse Bergen te Hilvarenbeek

    27 Jun 2013, 12:52

    Fri 21 Jun – Best Kept Secret



    En opeens was daar uit het niets een festival die met gemak kan concurreren met Lowlands en Pinkpop. Grote internationale namen, een prachtige locatie en een sfeer die aanvoelt alsof dit festival al jarenlang bestaat. Eten in overvloed, je kunt het niet bedenken of ze hebben het en dan meestal ook een vegetarische versie ervan. Ondanks dat de weervoorspellingen veel regen afgaven was het op wat buitjes na prima weer. En als het wel regende dan werd ook dat omgezet in prachtige festivalmomenten.

    Dag 1:

    Het is erg druk bij de ingang maar de gedachte dat iedereen zijn tent kan opzetten op een droge ondergrond is prettig. Bij vlagen is het zelfs heerlijk warm, wat voor een gemoedelijk sfeer zorgt als The Maccabees aan hun set beginnen. De band opent met rustige nummers om langzaam het publiek op te zwepen en groeit in hun rol als opwarmer van het publiek. Ze krijgen dan ook het hele veld mee. Op stage Two krijgen we indie-rock voorgeschoteld uit Florida met Surfers Blood. Ook zij weten hoe ze het publiek moeten bespelen en maken er een echte show van. De zanger wil dan ook graag naar het publiek toe en doet dit dan ook geregeld.

    Tot onze grote verbazing kwam Bloc Party met een vrouwelijke drummer op in plaats van de gebruikelijke Matt Tong. Dit doet het optreden helaas niet veel goeds aangezien het tempo bij sommige nummers een stuk lager ligt. Maar niets wat niet overbrugt kan worden met het repertoire dat Bloc Party heeft. Dan nemen we de valse noten van de zanger ook maar voor lief. De grote headliner van vandaag is natuurlijk Arctic Monkeys en daarom staat er een grote A en M met lichtjes op het podium. Mede omdat dat de titel van hun nieuwe album is natuurlijk. Ze starten dan ook met een nummer van dat album genaamd Do I Wanna Know. Daarna knallen ze Brianstorm, Dancing Shoes en Teddy Picker er in en een explosie van beweging over het veld volgt. Niet iedereen ervaart de kolkende mensenmassa als even leuk en proberen eruit te komen, maar een feest is het zeker. Voor het eerst sinds 2007 word A Certain Romance weer eens gepeeld op grond buiten het Verenigd Koninkrijk. Mardy Bum word in een semi-akoestisch jasje gepresenteerd en doet daarmee met alles samen precies wat het moet doen als headliner.

    Dag 2:

    De Zaterdag van Best Kept Secret is de langste dag van het weekend, het begint om 2 uur en eindigt om 2 uur in de nacht. De Vrijdag begint later en de Zondag is na de afsluiter van stage One al afgelopen. Vroeg in de middag opent Kashmir diezelfde stage en doet dit erg behoorlijk, het gebruik van de theramin zorgt voor een spookachtig, duister effect op de rocknummers van de band. De Nederlandse garage-pop band Mozes and The First Born rockt ondertussen de tent van stage Two plat, singles als I Got Skills doen het erg goed bij het publiek. En ze hebben er overduidelijk zelf ook erg veel zin in. Efterklang is het Deense woord voor nagalm en komt erg professioneel over met hun uiterst uitgekiende set op stage One. Iets minder goed komt het optreden van Agnes Obel uit de verf in de tent, het geluid is slecht te horen en de set mist de nodige variatie om echt potten te breken. Balthazar weet daarentegen wel heel erg te overtuigen op het grote buitenpodium. Na op vrijwel alle grote festivals in België en Nederland te hebben gespeeld mag deze naam ook hier niet ontbreken. En terecht, want met een nummer als Fifteen Floors krijg je ieder festivalpubliek naar je hand.

    Voor iets compleet anders kun je in de tent Two ook terecht, daar gaan de ervaren mannen van Swans aan de gang. Een hypnotiserend optreden gevoed met de krachtige stem van frontman Micheal Gira. Duistere sferen, post-rock met een rauw randje en een band met zeker 20 jaar ervaring. Het kan allemaal op Best Kept Secret. De grote onbekende is Allah-las op de main-stage, de band uit Amerika heeft erg catchy rocknummers in huis maar mist bekendheid en variatie om het publiek écht tot een hoogtepunt te brengen. Een band die daar geen enkel probleem mee heeft is Two Door Cinema Club, ondanks de regen zorgt de band voor een onvergetelijke festivalervaring. Heel het strand staat vol met festivalgangers die losgaan in de regen en zelfs in het water zelf. De golvende mensenmassa hangt aan de lippen van Alex Trumble en de Noord-Ierse band. Alt-J zorgt in stage Two voor een eigen unieke ervaring zodat al het publiek aan hun trekken komt. Naast Sigur Rós en Arctic Monkeys lijkt Damien Rice voor sommigen misschien voor een onmogelijk opgave te staan in zijn eentje, maar niets blijkt minder waar. Damien Rice staat zijn mannetje prima in z’n eentje, en speelt het hele veld stil. Het publiek is erg beleefd en zingt de refreinen mee, maar laat de Ier over het algemeen z’n set alleen spelen. Het is ook onnodig, want de man is een geweldige singer-songwriter. Met Volcano laat hij het publiek driestemmig meezingen, zijn uithalen zorgen voor kippenvel bij vriend en vijand en Cheers Darling word met een toneelstukje en 3 achterovergeslagen glazen wijn gevierd. The Blower’s Daughter en een gloednieuw nummer ‘The Box’ genaamd maken het hoogtepunt van het festival compleet.

    Dag 3

    Voor je het weet is het weer om, zo’n festival. Maar gelukkig worden we kei en keihard wakker gemaakt door traumahelikopter die Stage Three in een stagedive-festijn veranderen. De Groningers raden ons aan om naar Stage Two te gaan voor Black Lips voor nog meer punkrock. De Amerikanen krijgen de hele tent dan ook propvol zelfs voordat de regen nog maar begonnen is. Voor nog meer rock kun je ook op het buitenpodium terecht, want daar speelt Local Natives. Tijdens het optreden regent het bij vlagen, maar dat word gelijk weer opgevangen door een hoop zonneschijn. Ook hier blijkt weer dat de locatie er ook vanaf het podium prettig uitziet en zowel band als publiek geniet met volle teugen. Modest Mouse heeft hun complete tour afgezegd en speelt dus niet op Best Kept Secret dit jaar, de vervanger is Palma Violets die vorige week nog op Pinkpop stonden. De bassist springt er qua energie aan het begin al uit en ook de rest van de band lijkt er heel veel zin in te hebben. Na een opmerking over dat Pinkpop eigenlijk een vrij stil en rustig festival is vanwege de energie in Hilvarenbeek vandaag maakt ze een meer dan waardige vervanger.

    Suuns focust zich meer op het psychidelische aspect van muziek en zorgt dan ook voor een heerlijke vibe op het tweede podium. Electronisch geluid dat je doet wegdromen en even je even vergeet dat je op een festival in Beekse Bergen staat. Kurt Vile & The Violators houden duidelijk van de wat oudere rock-genres en veel herkenbare geluiden uit andere tijden komen voorbij. Folk-rock die er heerlijk ingaat zo rond het vallen van de avond. In de tent gaat één van de grote headliners van de dag spelen, Portishead doet wat het moet doen en dat is overtuigen met visuals en hun unieke geluid. The Rip, Sour Times, Machine Gun, Glory Box en Roads komen voorbij in een visuele trip zoals alleen zij dat kunnen. Die andere grote headliner van de dag heet Sigur Rós, de Ijslandse band die niet door iedereen begrepen word als briljant. Ja, het is onverstaanbaar gewauwel en het kan misschien ietwat excentriek overkomen maar eerlijk is eerlijk, Sigur Rós is een geweldige band. Met het nieuwe album Kveikur slaan ze een nieuwe weg in die dicht tegen Industrial aanzit, dat afgewisseld met bekendere nummers als Hoppípolla, Sæglópur en Festival zorgen voor een prachtig plaatje. Euforie heerst als de laaste band van het festival hun kunsten tonen en een beter afsluiter had een eerste editie van dit festival niet kunnen wensen. Best Kept Secret is een voorbeeld van hoe het ook kan; goede bands neerzetten, de nodige variatie, een prachtlocatie, heerlijk eten en een wat meer onzekere factor; een geweldig publiek. Volgend jaar is er weer een editie en er zullen zeker veel mensen terugkeren naar dit festival.



    Voor een sfeerimpressies van de optredens:

    Arctic Monkeys:

    Bloc Party:

    Damien Rice:

    Palma Violets:

    Two Door Cinema Club:
  • VETO, Paradiso Amsterdam

    3 Abr 2013, 16:54

    Sat 30 Mar – Veto

    Jarenlang was de band VETO uit Denemarken een pareltje dat buiten eigen omgeving amper een voet aan de grond kreeg. Langzaam maar zeker werd Duitsland veroverd met uiterst verzorgde electro-pop. Dat genre doet ze enigszins tekort, maar een duidelijk label valt er niet op te plakken. 5 jaar geleden stond de band op Eurosonic, en dat was het enige optreden binnen de Nederlandse grens. Een mini-tour in België en Nederland geeft ze de kans om hier aan te slaan. Zaterdag 30 Maart stond de band eindelijk in Amsterdam, zou het ze lukken om Nederland te veroveren?

    Om half 10 zou de band gaan beginnen met spelen in de kleine zaal van Paradiso, en ondanks de kleine schare fans is de zaal redelijk vol. Mede door promotie van de plaatselijke fans lijkt Amsterdam er zin in te hebben. De vreugde is dan ook groot wanneer de mannen van Veto het podium betreden. Met hun nieuwe album ‘Point Break’ op zak is het niet verrassend dat er word geopend met een nieuw nummer. ‘Battle’ leid het optreden in tot het punt waar de drums invallen en de toon voor de avond is gezet. Nummers van ‘Everything is Amplified’ als ‘Spun’ en ‘You’re Hard to Get’ volgen.

    Wanneer ouder werk word gespeeld kun je duidelijk merken dat de mannen veel te lang niet op Nederlandse bodem hebben gestaan. De zaal ontploft bij ‘We Are Not Your Friends’ en ‘Spit it Out, waarna er weer een geweldige uitvoering volgt van nieuwer materiaal. Het nummer ‘Turner’ zorgt voor een waar spektakel waar zanger Troels Abrahamsen een ware keyboard solo weggeeft zoals niemand anders dat kan. Na een daverend applaus reageert hij dan ook met: “Yeah, I like that one too”. De energie die hiermee vrijkomt word voortgezet met ‘Shake’ en ‘Blackout’, hierna verlaat de band het podium om vervolgens bijna gelijk weer terug te keren door het lawaai wat het publiek maakt.

    Een cover van Phil Collin’s ‘In the Air Tonight’ volgt en liederen als ‘Four to The Floor’ en ‘You Say Yes, I Say Yes’ laten de zaal springen tot het einde van dit optreden. Geweldig samenspel en een enthousiast publiek zorgen voor een onvergetelijke avond in de misschien iets te kleine zaal van Paradiso. Maar iedereen aanwezig zal deze avond heugen en de kans dat ze binnenkort op festivals binnen België en Nederland geboekt worden is aanzienlijk gegroeid. Een zeer geslaagde avond voor zowel band als publiek.

    Veto
    Point Break
    VETO
  • She Wants Revenge @ P60, Amstelveen

    22 Jun 2012, 14:38

    Wed 20 Jun – She Wants Revenge, Model Depose

    Iemand gehoord van She Wants Revenge? Deze vraag bleef jaren onbeantwoord op een paar enkelingen na die de band via mij of van het nummer ‘Tear You Apart” kennen. Het is 6 jaar geleden dat de band in Nederland speelde en daar bleef het ook bij want de twee andere optredens in 2006 werden afgelast. Ondertussen heeft de band twee albums uitgebracht die ons land compleet ontgaan zijn, This Is Forever (2007) en Vallyheart uit 2011. Na al die jaren staat de band eindelijk weer eens in Europa op de planken in de P60 te Amstelveen en Zappa in Antwerpen.

    De P60 loopt langzaam vol terwijl het voorprogramma Model Depose de avond mag openen. Een gretig opkomend bandje dat erg blij is om hier te mogen staan. Hun sound klinkt aardig duister en past zeker bij de band waar ze het voorprogramma voor doen. Het publiek is erg vriendelijk en beleefd voor de band en ze krijgen de zaal aardig in beweging, ondanks dat de samenzang af en toe wat meer op elkaar afgestemd zou moeten worden. De leadzanger heeft kracht genoeg om eroverheen te zingen en ze verzorgen een prima voorprogramma. De band bedankt het publiek voor hun aandacht en het is afwachten tot ‘She Wants Revenge’ het podium mag gaan beklimmen.

    Na iets meer dan een half uurtje wachten gaat het optreden van start, de zaal is zeker niet vol maar er staat vol genoeg volk om er een leuke avond van te maken.
    De band opent de set met ‘Red Flags And Long Nights’ van hun eerste album, en in het publiek zijn de mensen die de ‘klassieker’ meezingen op één hand te tellen. Gelukkig zorgt She Wants Revenge voor een heerlijke dance-sound waardoor iedereen kan meedansen. Zowel oude nummers als nieuwe nummers zijn gloednieuw voor het grootste deel van het publiek en de liedjes ‘Reasons’ en ‘Little Stars’ word met hetzelfde enthiausiasme ontvangen.

    Ondertussen word duidelijk dat de band al wat langer meeloopt dan vandaag en ontpoppen ze zich tot een band van niveau tijdens de show. Ook de lichtshow die word bijgeleverd is van hoog niveau en maakt indruk. Zanger Adam Bravin brengt de duistere indie rock die doet denken aan Editors en Joy Division met veel gebaren en expressie als een ware meester. Gewapend met capouchon en gitaar vliegen ze door de setlist heen met ‘This is the End” en ‘Maybe She’s Right’ als afsluiters. De band gaat af, maar komt terug voor nog eens 5 nummers. Na nummers als ‘Written in Blood’ en ‘Replacement’ word opnieuw duidelijk dat een groot deel van het publiek de muziek niet kent. De band vraagt het publiek om voor de laatste twee nummers helemaal los te gaan vanwege het dance-randje dat in de volgende nummers zit. Het publiek geeft hier gehoor aan en ‘Out of Control’en het langverwachte ‘Tear You Apart’ worden met succes de laatste twee knallers van de avond.

    She wants Revenge maakt indruk op een zaal die ze amper kent en het valt toch op dat de band nog nooit op een Nederlands festival heeft gespeeld. Met meer dan 300.000 verkochte albums en een tour met Depeche Mode en Placebo in het verleden zou toch wat meer bekendheid moeten betekenen. Zeker als je ziet hoe goed de band de muziek live weet te brengen.
  • Rise Against, AB Brussels

    19 Feb 2009, 14:39

    Mon 16 Feb – Rise Against, Strike Anywhere, RENTOKILL

    Everytime Rise Against performs somewhere, they blow the roof right off! This time in the AB in Brussels, joined by RENTOKILL and Strike Anywhere. When RENTOKILL began, half the room was still empty. For the people who weren't there; you really missed out, because RENTOKILL gave an excellent performance. The blue-haired singer got the crowd warmed-up for Rise Against perfectly. Their performance got me thinking about Anti-Flag and that can never be a bad thing. After the half-hour they were given to play, which was way too short in my opinion, where packed with punkrock to the last minute.

    The next band up was Strike Anywhere; the peace-loving, dreadlock-singer of Strike Anywhere was bursting with energy and made the crowd circle-pit after twenty minutes. Topsongs like Infrared and To The World were received perfectly and many could sing along the words, after the band asked us to help them. They were good, but not good enough to make the crowd excited enought to wait half an hour for Rise Against to show. Everyone showed no patience at all, and just wanted Rise Against to begin, and then they did...



    When Rise Against started to play, the crowd shouted the name of the band as loud as they could. When the first notes of Drones reached our ears the party began. It seems that everybody was unleashed to go completely wild right to the end, many songs of 'The Sufferer and the Witness' went by and when they asked if it was okay to play new songs from 'Appeal to Reason' most people agreed agressively. After (in my opinion) suprising songs as 'Like The Angel' and 'Heaven Knows' a small break occured and you could feel that your body was getting quite tired. The band must knew that as well, because they played the two accoustic numbers we were waiting for. 'Hero Of War' and 'Swing Life Away' were very well received and then there were only three songs left to completely nuts with as a finale, of course, 'Prayer Of The Refugee'. After that it was great to finally be able to breathe some fresh air and change your obviously sweaty shirt. Awesome night in Belgium. Next time at Groezrock Festival!

    [youtube]http://www.youtube.com/watch?v=z9AOcfVEiqA&eurl=http://video.google.nl/videosearch?q=Rise+Against+Brussel&hl=nl&emb=0&aq=-1&oq=[/youtube]



    Rise Against
    Strike Anywhere
    Rentokill

    Appeal to Reason