Vervolg van deel 2:
http://www.last.fm/user/Corsnor/journal/2009/12/16/390jnq_top_albums_2009_%5B40_-_21%5D
20. Baroness –
Blue Record ***+ (Progressive Metal / Post Metall)
Waar Baroness me nog het meest aan deed denken is een spin-off van Mastodon. Het kenmerk van spin-offs is dat ze praktisch nooit beter zijn dan het origineel. Nu dus ook weer niet. Baroness heeft eigenlijk grotendeels instrumentale nummers en de vocalen zijn dan ook niet van dusdanige kwaliteit dat ze zich genoeg positief onderscheiden van andere bands in dit genre. Wel een band om in de gaten te houden. Klinkt allemaal niet heel positief, maar een 20e plek verraad dat het wel degelijk kwaliteit is.
PF:
A Horse Called Golgotha, The Gnashing
19. Alexi Murdoch –
Towards The Sun [EP] **** (Singer-Songwriter)
Als er iemand is die een zanger kent met een meer relaxte stem dan Alexi Murdoch, laat het me weten. Moet je vroeg werken terwijl je het de avond ervoor te laat hebt gemaakt en heb je dus helemaal geen zin? Murdoch is je keuze. Wil je een keer echt “een moment voor jezelf”? Alexi kan het regelen. Moet je eigenlijk naar bed, maar ben je nog helemaal niet moe? Towards the Sun opzetten, binnen no time ultiem ontspannen. Zou het zeldzame moment aanbreken dat hij een keer met Anne-Lynne Williams van Trespassers William / Lotte Kestner een cd zou opnemen, dan zou dat de ultieme relax cd worden. CHILL met hoofdletters. Alleen omdat het een EP is, helaas aan de korte kant. Ook niet heel vernieuwend t.o.v. zijn eerdere cd, maar hey, who cares.
PF:
Towards the Sun, Slow Revolution, Her Hands were Leaves
18. Buraka Som Sistema–
Black Diamond **** (Kuduro)
Kuduro? Is dat een genre? Tot dit jaar had ik er ook nog niet van gehoord, maar gelukkig was er daar het tijdschrift OOR om me te laten zien wat ik mistte. Kuduro betekent zoiets als “harde kont” en dat moet je er dan ook van krijgen door te dansen op deze 12 energieke plaatjes. De beat doet nogal eens denken aan reggeaton maar met het volume flink opendraaien is dit uitermate geschikt voor op de (half dronken) zaterdagavond. De zang/rap is in het portugees, dus ik maak er geen queso van, maar dat geeft allemaal niks. BSS is op het gebied van Kuduro toonaangevend want aan de hand ervan zijn er nu ook andere bands die hier door beginnen te breken. Enige nadeel van deze cd is dat alle sterke nummers aan het begin staan en het vanaf 6 a 7 niet beter word.
PF:
Sound of Kuduro, Aqui Para Voces, Kalemba (Wegue Wegue)
17. Miike Snow –
Miike Snow *** (Electro-pop)
Het aantal artiesten dat ik nu al “ontdekt” heb via website last.fm is bijna ontelbaar. Een van de laatste toevoegingen hierop is Miike Snow. Zoals altijd eigenlijk ben ik alweer vergeten waar dit op zou moeten lijken of waarom ik dit volgens last.fm leuk zou moeten vinden, maar dat deert niet. Ook dit keer hadden ze gelijk. MS deed mij nog het meest aan een rustigere, meer toegankelijke versie van The Presets denken. Dansbaar, synthesizers en vervormde stemmen. Top plaatjes staan meer naar het einde toe zoals A Horse is Not a Home en het daarop volgende Cult Logic die net niet in je hooft blijven hangen, maar wel als een magneet steeds naar je playlist blijven trekken. Niet heel verassend dat dit album werkt, de heren hebben hiervoor al genoeg kunnen oefenen met het produceren van oa
Madonna,
Britney Spears en
Kylie Minogue. Gelukkig lijkt de muziek daar totaal niet op.
PF:
Burial, A Horse is Not a Home, Cult Logic
16. Oceansize –
Home & Minor **** (Progressive Rock / Post Rock / Ambient)
Als zelfs het apperatif al goed is in een restaurant, dan beloofd dat wat voor het hoofdmenu. Zo zie ik Home & Minor ook, een leuke voorbode voor de (waarschijnlijk) snel uit te komen 4e langspeler. Op H&M (hihi) staan 6 plaatjes, waarbij meteen opvalt dat het stukken rustiger is dan wat we normaal van Oceansize voor onze kiezen krijgen. Voor de echte fan toch nog genoeg te genieten.
PF:
Home & Minor, The Strand
15. Kyteman –
The Hermit Sessions **** (HipHop / Jazz)
Dacht je met De Staat / C-Mon & Kypski / Aux Raus toch wel weer de limiet voor goede muziek van Nederlandse bodem in een jaar gehad te hebben, komt Kyteman ook nog met een cd. Het moet niet veel gekker worden! De eerste keren luisteren irriteerde ik me vooral aan de overdaad aan Franse raps, maar vooral na het optreden op Bevrijdingsfestival Utrecht is deze cd echt gaan groeien. Eigenlijk geen enkel zwak nummer en ideaal voor na 12 PM. Toch, live nog zoveel beter.
PF:
City is Burning, Sorry, Pitchblack Darkness, It Circus
14. Isis –
Wavering Radiant **** (Post-Metal)
Bij het uitkomen van Wavering Radiant had ik een slecht gevoel. De laatste cd was nog maar 2,5 jaar oud en post metal is vaak niet het meest vernieuwende genre, dus zat ik nog wel te wachten op de zoveelste ISIS cd? Antwoord: ja. WR is elke luisterbeurt beter en kan met gemak in de top 3 van beste ISIS platen. Het heeft net dat beetje vernieuwing om interessant te blijven, maar beukt ook gewoon weer ouderwets om de buurt mee weg te blazen. ISIS is voor mij nog steeds de beste post-metal band ter wereld.
PF:
Ghost Key, Stone to Wake a Serpent
13. De Staat –
Waiting For Evolution **** (Stoner Rock)
Het beste wat Nederland dit jaar te bieden had word nogal eens vergeleken met Queens of the Stone Age. Maar waar QOTSA me eigenlijk niet of nauwelijks heeft weten te boeien, wist De Staat dat wel, eigenlijk vanaf luisterbeurt 1. Puike rockplaatjes voor elk moment van de dag. Wat vooral knap is dat de aandacht alle 12 nummers word vastgehouden en krijgt men dus niet, zoals bij menigeen debuut, na 3 goede nummers alleen maar opvullers te horen. Een erg sterk debuut en “hier gaan we vast nog meer van horen”. Heeft die kerel dan ook 10 jaar over gedaan om te maken, dus cd 2 verwacht ik in 2019.
PF:
I Am Here to Lose Control, Wait For Evolution, You’ll Be The Leader
12 White Lies –
To Lose My Life **** (Post-Punk / Indie)
Oke, oke, we weten allemaaal dat White Lies een perfecte replica van Joy Division is, verpakt in een moderne jaren ’00 jas. Maar so the fok what? Joy Division bestaat allang niet meer en dus is er een gat wat WL prima weet op te vullen. Prima semi-deprisieve pop platen. Maar waarom het hoogtepunt van de cd op de tracklist op 1 zetten? Dan valt de rest toch alleen maar tegen? Een titel als Death lijkt me ook veel toepasselijker aan het eind. Kleine smet op een geslaagd debuut. Nu niet meteen zelfmoord plegen he, Harry?
PF:
Death, To Lose My Life, E.S.T., Farewell to the Fairground
11. Major Lazer –
Guns Don't Kill People...Lazers Do **** (Reggae / Dancehall / Dub / Electro)
Het aantal genres wat ik hieraan moet toekennen zegt eigenlijk al hoe divers deze cd is. Major Lazer, een samenwerking van de dj’s / producers Diplo en Switch, is dan ook niet het standaard top 40 spul. Vanaf opener Hold the Line heeft de gemiddelde muziekluisteraar het al niet meer. Wat is dit in godesnaam? Verschillende onverstaanbare rappende mensen, allerhande soundeffects en dat ondersteund door vreemde beats. Eigenlijk elk nummer word er wel met verscheidende (onbekende) artiesten samengewerkt wat ook aan de basis ligt voor de diversiteit van deze plaat. Halverwege kakt het een beetje in maar vanaf Mary Jane gaat het weer los. Als er dan aan het eind nog word samengewerkt met Crookers is het natuurlijk helemaal feest. MY GUNS KILLIN NIGGERS FOR REAL!
PF:
Hold the Line, Can’t Stop Now, Mary Jane, Keep it Going Louder, Jump up
10. Fever Ray –
Fever Ray ***+ (Electronic / Ambient)
Weer zo’n album dat eigenlijk gemaakt is voor de late uurtjes. Weer zo’n album waarop je na 1 keer zegt: Wat de F? Fever Ray is een project van dezelfde dame die ook (deels) verantwoordelijk was voor The Knife, een vrij vreemde band met enorm awkward vocalen. Ook FR is heel hard wennen en de meeste zullen er waarschijnlijk nooit inkomen maar ik kon het na een keer of 3 a 4 wel goed waarderen. Al lijken alle nummers wel wat op elkaar omdat ze eigenlijk allemaal op hetzelfde tempo zijn. Hypnotizerend goed.
PF:
When I Grow Up, Seven, Triangle Walks, I’m Not Done, Keep the Streets Empty for Me
09.The xx -
xx **** (Indie / Post-punk)
Langzamerhand krijg ik steeds meer de indruk dat
Joy Division de meest invloedrijke band van tegenwoordig is. Ook bij The xx zijn de invloeden van Ian en consorten niet te missen. Daarnaast hoort de geoefende luisteraar het dromerige gitaarspel a la
Trespassers William (al zullen ze die vast niet kennen) en de poppy beats van, laten we zeggen,
The Whitest Boy Alive. Binnen 2 weken was het concert in zowel de Ekko als de Paradiso uitverkocht en dat wil toch wat zeggen. Wellicht licht overhyped, maar in mijn ogen niet onverdiend.
PF:
Islands, Shelter, Infinity, Basic Space, Night Time
08.Devin Townsend Project –
Addicted ***+ (Progressive Metal / Pop Metal)
Devin Townsend een apart figuur noemen is nogal een understatement. Aantekening hierbij is wel dat veel geniale musici niet alledaags overkomen. Bekend geworden van zijn werk bij extreme metalband
Strapping Young Lad is hij na het uiteenvallen daarvan met verschillende projecten bezig geweest. Onder zijn eigen naam, onder The Devin Townsend Band en nu dus DT Project. Begin van 2009 kwam er het eerste deel van wat een vierluik moet worden uit, Ki genaamd. Niet heel indrukwekkend. Gelukkig pakt Devin op Addicted weer de draad op waar hij hiervoor ongeveer was opgehouden. Op Addicted staan 10 ijzersterke pop-metalplaten (rechttoe-rechtaan) met een grote rol weggelegd voor Anneke van Giersbergen. Nederlands glorie dus, want Anneke is weer vooral bekend van gezang bij
The Gathering. De toevoeging van Anneke is naar mijn mening een schot in de roos want naast dat ze goed kan zingen werkt de wisselwerking tussen haar en Devin, die weer eens zijn karakteristieke galm over zijn vocalen heeft, ook nog eens prima. Benieuwd naar de komende 2 cd’s van dit multitalent.
PF:
Universe in a Ball, Bend It Like Bender, Supercrush, Hyperdrive!, Numbered
07.Kap Bambino -
Blacklist **** (Electro)
Waar ik vorig jaar dacht dat Crystal Castles het toppunt was van electronische gekheid, ontdekte ik dit jaar Kap Bambino. KB bestaat dan ook al een tijdje langer dan CC en is dus de echte trendsetter op dit gebied. Gestoorde beats en synths (soms op belachelijke snelheden), apestoned vrouwelijk gebler eroverheen, hilarisch debiele teksten: ik hou er van. Toch, ook hier is het eerste werk uit 2008, Zero Night Life Vision naar mijn mening net iets gestoorder, sneller en (dus) beter. Het gas word op Blacklist net te vaak terug genomen. Positieve uitschieters genoeg, maar vooral Human Piles wist mij te boeien. Veel gestoorder zul je ze niet gehoord hebben dit jaar. Ringtonewaardig.
PF:
Dead Lazers, Red Sign, Batcaves, Human Piles
06. M.Ward –
Hold Time **** (Singer-Songwriter / Folk)
Een van de meest geluisterde cd’s van 2009 voor mij en dat is niet verwonderlijk want hij kan eigenlijk in elk jaargetijde. In de lente/zomer is het ontspannend voor in de zon, in de herfst heerlijk melancholisch in de regen/kutweer en in de winter goed voor bij de open haard. Als ik die had. M. Ward zijn muziek kenmerkt zich doordat het lijkt alsof deze lang, heel lang geleden is opgenomen. Op zijn laatste cd’s is dat minder dan voorheen maar ook Hold Time doet de 60’s en 70’s weer helemaal herleven (en misschien nog wel tijden daarvoor). Matt zijn stem lijkt vanuit een soort grot te komen en is dan ook flink wennen, maar omdat alle nummers vrij kort zijn heeft de cd veel afwisseling en is er voor ieder wat wils. Helaas geen ingewikkelde progdeathmetal.
PF:
Rave On, Fisher of Men, Epistemology, Outro
05. Patrick Watson –
Wooden Arms ****+ (Singer-Songwriter / Indie)
Na een eerste top cd is het altijd maar afwachten wat een band / artiest hierna gaat doen. Gaan ze op dezelfde tour verder en maken ze iets in het verwachtingspatroon (en dus meestal minder)? Of gooien ze het over een hele andere boeg en valt het maar te bezien wat het wordt? Bij Wooden Arms zit de waarheid ergens in het midden. Na een aantal luisterbeurten blijkt het zich toch genoeg te onderscheiden van het eerdere Close to Paradise. Sterker nog, ik ben van mening dat Wooden Arms de hoge verwachtingen meer dan ingelost heeft en beter is dan de toch al niet misselijke voorganger. Skitterend.
PF:
Beijing, Traveling Salesman, Man Like You, Where the Wild Things Are
04. Mastodon –
Crack The Skye ****+ (Progressive Metal)
De 2 na hoogst genoteerde herrie in deze lijst is Mastodon. Dat mag gerust een verassing worden genoemd want voor CtS heb ik deze band eigenlijk altijd een beetje links laten liggen. Schande. Op CtS staan 7 uitermate interessante metal plaatjes (plus nog 2 instrumentale versies van de openingstracks) met weinig tot geen zwakke momenten. De half zeurderige stem van Troy Sanders kan tegen gaan staan maar past perfect bij de vaak lang uitgesponnen nummers waarin refreinen en coupletten vaak dwars door elkaar lopen, als ze al te herkennen zijn. Lekkere herrie voor meermaals gebruik want na 5 keer luisteren snap je er nog weinig van.
PF:
Divinations, The Czar, The Last Baron
03. No Made Sense –
The Epillanic Choragi ***** (Progressive Metal)
De meeste goede muziek is pas na een keer of 4 a 5 luisteren leuk. Dan klinkt het net allemaal wat bekender en hoor je wat patronen die de 1e keren nog niet opvielen. Leuke uitzonderingen op deze regel zijn bands als No Made Sense. Nog nooit van gehoord tot eind dit jaar, ergens in een loos lijstje gevonden en maar eens binnengehaald. Eens opzetten..........intro.... lalala...tuutuutuut.....nr 2...
-BAM!-
Wat een heeeeerlijke bak teringherrie! Totaal van mijn stoel geblazen door de epische brutaliteit! En vanaf daar gaat de trein in een megavaart door. Helaas nog een totaal onbekende band. En waarom heeft dit genre altijd van die pretentieuze titels?
PF:
The Epillanic Choragi, Entases of Azure, Elico Moietes, Epinolitholatyr
02. Steven Wilson –
Insurgentes ***+ (Progressive rock/ Singer-Songwriter/Ambient/Noise)
Tot voor kort was alles wat Wilson aanraakte snel goud waard.Eigen werk of meewerkend met andere, vocaal, instrumentaal of achter de knoppen van de mixpanelen. Gelukkig is zijn solo cd dit jaar niet van dezelfde kwaliteit als zijn
Porcupine Tree album. Op dit knap staaltje werk mixt Wilson progrock, noise, ambient en wat eigenlijk niet door elkaar tot een succesformule. Eigenlijk lijkt alleen opener Harmony Korine erg op
Porcupine Tree werk en gelukkig voor ons is het daarna niet een directe kopie. Een van de meest gevarieerde cd's die ik me kan herinneren en er schieten er maar weinig positief of negatief uit wat te prijzen valt. Wilson blijft een muzikale koning.
PF:
Allen behalve Port Rubicon (die toch alleen op de bonus cd staat)
01. Antony and the Johnsons –
The Crying Light ***** (Singer-Songwriter)
Nog even heb ik overwogen iets anders op 1 te zetten. Maar toen bedacht ik me waar muziek voor mij om draait. Dat zijn eigenlijk meerdere factoren:het moet of goed zijn voor ontspanning (
Alexi Murdoch /
Trespassers William), keihard rammen om los te gaan (
Meshuggah,
Kap Bambino) of het moet me diep van binnen raken. De derde factor acht ik hierbij het meest belangrijk en er is maar 1 man (?) die zo rechtstreeks mijn ziel in zingt als Antony. En ook al zijn de vocalen van
Freddie Mercury en Antony Hegarty niet te vergelijken, ik doe het toch. Was Freddie naar mijn inzien de beste zanger van de jaren 80 (en deels jaren 90), Antony heeft dat stokje daarna overgenomen. Tijdloos geniale cd, die door elke willekeurige andere zanger wellicht ook de moeite was geweest maar niet half zo intrigerend. Voor diegene niet bekend met het werk van Antony, begin liever met het oudere werk en bewaar TCL als toetje.
Wat. Een. Baas.
Persoonlijke favorieten:
One Dove, The Crying Light, Daylight and the Sun, Everglade.
Dat was het weer! Waarschijnlijk is er niemand op deze planeet die het ook maar in de verste verte eens is met deze lijst, laat dat dan even weten bij de reacties. Volgende week (na 23 dec) begin ik met mijn concerten / optredens lijst, met ongeveer een zelfde quota aan bands. In de tussentijd zal ik ook nog even de top films die ik dit jaar gezien heb posten, maar die is niet zo uitgebreid beschreven. Ik heb nog meer te doen :).
Britney Spears
