Evmico » Debates

Cinema

 
    • [Usuario eliminado] escribió...
    • Usuario
    • 30 Nov 2008, 18:17

    Cinema

    Lester Bangs (ik zal hem blijven aanhalen ;-) ) schreef het al: "alles kan rock 'n roll zijn: een Charles Mingus-langspeler, een boek van Mark Twain, een schilderij van Mark Rothko of desnoods Melitta-koffiefilters (dat laatste verzin ik er zelf bij).

    Waarom zou ik dan film achterwege laten, nietwaar? :)



    "Wat is dat toch met die vrouwen? Wanneer het geen snollen zijn - zijn ze gestoord!"

    Aan het woord is Mario (Marcello Mastroianni). Mario is een eenzaat: de stad Livornio ligt hem niet echt. De rolluiken slaan er 's avonds te hard dicht, honden weigeren er met hem te spelen en bovendien is zijn hospita een barse vrouw.

    Wanneer hij op een avond een meisje hoort snikken op een brug - is hij meteen verkocht. Ze raken aan de praat en het meisje (Natalia) blijkt in zijn ogen een naïeve ziel, maar net die naïviteit werkt op hem in. Natalia wandelt namelijk iedere avond naar dezelfde brug - in de hoop haar ware liefde daar te ontmoeten ("Hij heeft met me afgesproken: binnen een jaar kom ik je halen op deze brug en dan word je mijn vrouw.").

    Alleen de man daagt niet op en Natalia is de wanhoop nabij. Mario bekent "een verlegen jongen te zijn" om kort daarna terloops te mompelen "deze truuc werkt altijd". "Welke truuc?", vraagt Natalia. "Oh niets", grimast Mario.

    Mario besluit Natalia te helpen in haar zoektocht, werpt zich op als haar "vriend". Wanneer Natalia een brief schrijf aan haar geliefde, belooft Mario die te bezorgen. Dat doet hij niet, verscheurt hem zelfs.

    "Ach, ik ken geen wroeging", besluit Mario.

    Gaandeweg wint Mario Natalia voor hem. Natalia belooft hem zelfs haar liefde "maar vraagt tijd" - hindert niet voor Mario, die ondertussen in de ogen van Natalia een betere toekomst heeft gezien.

    En die liefde komt, je ziet hoe ze in een sneeuwballen gevecht met elkaar spelen als vijfjarige kinderen - en je denkt als kijker: "Kijk - alles komt goed."

    Maar het komt niet goed. De geliefde van Natalia duikt op (plotseling bevindt hij zich wél op de brug) en Mario verliest. Verliest heel hard.



    Dit leest waarschijnlijk allemaal als een vijfcent verhaal en dat zal in het wezen ook wel zijn - alleen: dit verhaal is door Visconti gruwelijk mooi in beeld gebracht. Witte nevelslierten, zwart/wit schaduwen - iedere shot is een prachtfoto. Bovendien brengt Visconti het verhaal (van de hand van Dostojewski: "Witte Nachten") uitermate gedoseerd over op de kijker.

    Er wordt al eens beweerd dat Dostojewski verantwoordelijk is voor donkere, mistroostige verhalen - maar deze verfilming uit '57 bewijst net het tegenovergestelde. Natalia behoudt op ieder moment haar ideaal - en misschien is dat keukenmeiden romantiek - maar in deze prent werkt het wel degelijk :)

    • [Usuario eliminado] escribió...
    • Usuario
    • 1 Dic 2008, 11:05


    Soms is het ronduit bizar hoe bepaalde mensen keer op keer blijven opduiken in je leven.

    Zo rond '90-'91 sprak Kevin Schoot opgewonden op de speelplaats over een bepaalde televisiereeks.

    "Zo rare televisie - dat hebt ge nooit gezien!"

    Aangezien Kevin langer mocht wakker blijven ("'t is negen - tijd voor u bedde!") dan ik - was hij de persoon die me week na week op de hoogte bracht van wat er op de buis te zien was nà negen uur.

    "Hoe bedoelt ge? Raar?"

    "Wel, ze proberen een moord op te lossen door de hele tijd koffie te drinken."

    Dat bleef hangen in mijn hoofd. Dus thuisgekomen vroeg ik:

    "Mag ik ook ne keer kijken naar Twin Peaks?"

    "En om hoe laat begint dat?"

    "Negen uur"

    "Dan zit gij in u bed."

    "Maar.."

    "Niets te maren - afspraak is afspraak."


    (dat was eigenlijk geen afspraak - dat hadden ze zelf beslist met hun tweeën.)

    Zowat zes jaar later reed ik met mijn moeder en grootvader naar het verre Roeselare (West-Vlaanderen), de enige plaats waar de computer van mijn vader kon hersteld worden. Op de terugweg hoorde ik over de autoradio Nic Balthazar spreken over een nieuwe film, Lost Highway - blijkbaar had de film hem een punthoofd bezorgd, raadde hij iedere "weldenkende" mens af de film te bekijken.

    Wat natuurlijk tot aanbeveling strekte. Dus trok ik samen met Peter naar Gent om "Lost Highway" te bekijken.

    "Zijde gij zot geworden? Betaalde gij 200 frank om daar naar te kijken? Die regisseur is aan 't lachen met ons!"

    En ik kon niets inbrengen tegen Peter. Ik had niets begrepen van "Lost Highway" - had zelfs verward de bioscoop verlaten.

    Maar het vreemde was, de beelden bleven wekenlang draaien door mijn hoofd. Bij films had ik tot op dat moment de indruk gehad te kijken naar een verhaal - maar "Lost Highway" had nog het meeste weg van een droom. Het was een film met een ander alfabet.

    En ik kwam tot de conclusie dat de regisseur van "Lost Highway" tevens verantwoordelijk was voor die "rare reeks" Twin Peaks.

    Een reeks die ik nergens kon vinden (pre-internet days), dus ging ik "Blue Velvet" bekijken. Mét Isabella Rosselini. Een film die eigenlijk - om het goedkoop te zeggen - de wreedheid van schoonheid aantoont en er ook de draak mee steekt. Het is moeilijk om uit te leggen: "Blue Velvet" werkt op zoveel lagen, dat ik er makkelijk drie à vier bladzijden aan zou kunnen besteden. Zo fantastisch is "Blue Velvet" :)

    En zo verwonderde ik me iedere keer bij Lynch (behalve bij "Wild At Heart"). Zo was er de prachtige, warme absurditeit van "The Straight Story" of het volledige krankjorume van "Eraserhead".

    Maar Twin Peaks bleef me onthouden. Tot januari 2008, toen de volledige Twin Peaks-serie (twee seizoenen) verscheen op DVD. En was ik daar eventjes tevreden mee :)

    Had Kevin gelijk, is "Twin Peaks" een rare reeks? Er wordt al eens beweerd dat Twin Peaks een bizar universum herbergt. Maar dan vraag ik u - heeft u al eens de gemiddelde dialoog beluisterd in een "normale" reeks? Dat gaat van:

    "Schat. Ik geloof dat we een probleem hebben - neem even plaats op de sofa, dan kunnen we er over spreken bij een gezellige kop koffie."

    of

    "Uw gedrag kan niet langer door de beugel"

    Mocht de gemiddelde dialoog van een "normale" reeks een mens zijn, zou hij zo kreupel zijn dat hij niet eens uit zijn bed raakt. En dan spreken we nog niet over plot wendingen. Mijn eigen moeder vond het de normaalste zaak van de wereld dat Bobby uit Dallas niet écht dood was - maar dat zijn sterven eigenlijk "een droom" was.

    Maar "Twin Peaks" is rààr. Wel, dat is het niet. "Twin Peaks" zoemt in op een gemiddelde stad en probeert de gevoeligheden te tonen die leven in zo'n gemeenschap.

    Meer zelfs: Lynch toont de hele tijd de "onechtheid" aan van zijn eigen reeks - zo zien we op gezette tijden de inwoners van Twin Peaks kijken naar een soap. Alsof Lynch wil zeggen: "Mensen - dit is allemaal een illusie." .

    En weet je wat het mooie is van een illusie? Dat Lynch zijn reeks niet diende te conformeren aan de realiteit :)

    • darkfg escribió...
    • Usuario
    • 2 Dic 2008, 15:02
    hulde voor je Lynch/Twin Peaks verhaaltje.
    Eigenlijk een schande, dat ik als uber Lynnch fan, Twin Peaks nog niet eens heb gezien. De serie staat nu voor €60 op Bol, dus daar moet ik maar eens verandering in brengen uiteraard, want dan kan ik eindelijk zeggen dat ik nagenoeg al zijn werk gezien heb.
    Vooruitstrevendheid in film is je doel van dit topic? Dan zal ik me snel eens aan wat spul gaan wagen binnenkort.

    • [Usuario eliminado] escribió...
    • Usuario
    • 2 Dic 2008, 16:50
    darkfg said:
    Vooruitstrevendheid in film is je doel van dit topic? Dan zal ik me snel eens aan wat spul gaan wagen binnenkort.


    Film hoeft helemaal niet vooruitstrevend te zijn - zolang het maar iets doet of teweegbrengt met de kijker :)

    Dus daarom ik nu al uit naar wat jij hier zal posten :)

    • darkfg escribió...
    • Usuario
    • 2 Dic 2008, 22:02
    Goed, waar te beginnen denk ik dan. De verleiding was groot om te schrijven over mn geliefde Inland Empire, maar ik doe het niet. Vooral, omdat die film meer een gevoelskwestie blijft. Mooie nachtmerrie trip, maar druk zoiets maar eens in woorden uit. Het is me weleens gelukt geloof ik, maar hiervoor moet ik me eerst weer eens in die wereld begeven.

    Nee, vandaag nemen we een tripje naar het universum van Takashi Miike.
    Voor fans van onconventonele, genre-overschrijdende films, een wereld die volzit met verassingen. Wel moet je beschikken over heel wat relativering en krijg je vaak heel wat over the top onzin te verwerken.
    Veel van zijn films ogen vrij goedkoop (zijn dat ook vaak), maar compenseren dat met creativiteit. Waar de ene film een Japanse Western is met Samurai zwaarden en machine geweren, is de volgende film een familiekomedie met zombies, kleipoppetjes en musicalelementen.

    46-Okunen no Koi AKA Big Bang Love, A Juvenile (2006)

    Voor nu, kies ik dan toch zijn meest professioneel ogende film uit. Nog steeds erg Miike, maar grotendeels weg is de b-film humor en de film ziet er prachtig uit, in plaats van de low budget-feel die er vaak hangt.

    De film speelt zich grotendeels af in een gevangenis met mannen. Hier merk je al, dit is anders. Alles is vaag belicht (een soort decor feel), behalve de dingen die er toe doen, cellen zijn raar opgesteld en er is veel gebruik van de kleur geel.
    Die kleur geel, is net wat de film visueel zo aantrekkelijk maakt. Aangezien het wordt gebruikt als een soort herkenningspunt en filter en het in verschillende aspecten terugkomt. De Cellen, lichtinval, de uniformen van de gevangen, de regen, de (onrealistische) wasserette, zijn allemaal geel. Dit geeft een mooi, maar ook ietwat bevreemdend effect.

    In essentie is de film een Whodunnit. De moord op Shiro Kazuki wordt onderzocht, met als verdachte Jun Ariyoshi. De kijker krijgt op allerlei manieren gepresenteerd, wat er gebeurd zou kunnen zijn.
    Het geheel is verre van rechtlijnig verder. De presentatie van de whodunnit is eerder verwarrend, dan makkelijk, terwijl het toch gestructureerd wordt gebracht.
    Dit heeft met verschillende dingen te maken. Heden en verleden lopen vaak door elkaar, in een karakterstudie die wordt geschetst tussen Jun en Shiro. Shiro is best agressief en dat komt de afwisseling ten goede. Aangezien er flarden van geweld in de film opduiken. Dit is echter zo droog, dat het eerder komisch is dan hard.

    Ook word er in een bizarre wereld buiten de gevangenis een filosofisch tintje aan de film gegeven. (meer kan ik daar niet over zeggen). Dit begint al als de film start, met een achtergrondloos stuk en wat decors, gevolgd door nog wat dans. Heeft dit alles, wat met het eigenlijke verhaal te maken? Wie zal het zeggen, maar in deze setting past het.

    Een unieke, harde, mooie, frisse, filosofische, verbazingwekkende film.

    • [Usuario eliminado] escribió...
    • Usuario
    • 3 Dic 2008, 8:41
    darkfg said:
    Het geheel is verre van rechtlijnig verder.


    Zeer goed :)

    Ik heb hem genoteerd op mijn "te bekijken"-lijstje. Bedankt dus :)

    • [Usuario eliminado] escribió...
    • Usuario
    • 9 Dic 2008, 11:45


    Afgelopen jaar werd je bijna platgelopen door mensen die het boek "Kalme Chaos" van Sandro Veronesi aanprezen. Een verkoopsucces dat het -naar mijn gevoel - niet moest hebben van een militair uitgestippelde marketingcampagne.

    Het verhaal is ook tergend simpel: zakenman redt een vrouw van een gewisse verdrinkingsdood, komt thuis en vindt zijn eigen vrouw dood. Wanneer hij zijn dochtertje op haar eerste schooldag voor de poort afzet, belooft hij op haar te wachten. Een belofte die hij letterlijk neemt. Vanaf die dag brengt hij integraal zijn dagen door in het park voor de school - werkt er in zijn auto. Hij ontmoet er zijn collega's en passanten. Letterlijk een leven vanaf de zijlijn.

    Misschien is de verfilming er net iets te snel gekomen. Want de film geeft me een nogal een komaan-laat-je-tranen-maar-vloeien indruk. Hoe? Wel, de soundtrack is nogal effectgericht. Zo hoor je Radiohead en Rufus Wainwright opduiken op momenten waarbij er eigenlijk geen muziek van doen is (waarom moet ik bijvoorbeeld "Pyramid Song" van Radiohead horen wanneer het hoofdpersonage in een soort emotionele shock komt? Ik bedoel maar: de kijker ziet dat toch - dat hoeft toch niet extra-extra aangedikt te worden?).

    En toch, en toch zijn er van die momenten waarop de film hard binnenkomt. Dwangmatig lijstjes opdreunen ("Ik heb met de volgende vliegtuigmaatschappijen gereisd/verschillende adressen waar ik woonde ...") om de geest te verdoven en die relatie tussen dochter en vader.

    Ik weet dat Nanni Moretti een acteur is die vaak wordt beticht van emotionele wansmaak. Maar ik heb het nogal hard voor die man. Waarom?
    Wel, ergens halfweg deze film gelooft het hoofdpersonage dat zijn dochtertje liever haar oom ziet dan hem (= de vader).

    We zien hoe de dochter druk in de weer is met allerhande turnoefeningen, de vader bevindt zich op de tribune en denkt: "Als ze naar mij kijkt voor ze springt - ziet me wél graag". Vlak voor ze springt kijkt ze en de blik van Moretti maakt eigenlijk de totale film de moeite waard :)



  • Wat zorgt ervoor dat een mens verliefd wordt op het medium film? Is het omdat je als elfjarige samen met je vader tijdens verschillende zondagmiddagen de "Godfather"-trilogie bekeek? Of is het omdat je als achtienjarige zes keer na mekaar "Taxi Driver" bekeek?

    Want tien jaar later denk ik nog steeds af en toe aan dit portret van Scorcese. "Taxi Driver" toont Travis Bickle (Robert De Niro): een individu dat langzaam maar zeker afdaalt richting waanzin. Oorzaak? Gebrek aan menselijk contact.

    Scorcese toont dat prachtig aan ergens halfweg de film. Travis heeft last van hoofdpijn (misselijkheid?), gooit een tablet in een glas water. We hoe Travis blijft turen naar de oplossende tablet - tot wanneer ze uiteindelijk volledig verdwenen is in het water. De inhoud van de tablet is opgeslorpt door het water. Net zoals Travis opgeslorpt wordt door de stad.

    Het vraagt heel wat talent om een cliché-zin als "loneliness has been following all my life: in cars, bars - in every street" oprecht te laten klinken uit de mond van Travis Bickle.

    Scorcese toont een mens, een mens die niet echt functioneert. Een mens die een tikje wanhopig is (en God weet dat we dat tot een zeker gehalte allemaal zijn), iemand die probeert en faalt.

    Nu klinkt dit als een magere verhaallijn - maar het is één van de rijkste films die ik ooit zag.

    • Dardan-H escribió...
    • Usuario
    • 22 Dic 2008, 21:42
    Die film ga ik binnenkort eens aankopen :) Bedankt voor het geweldige bericht.



  • "Mjah - mjah. Maar het is toch wel een erg trieste, moeilijke film."

    Ik geloof dat ik meestal mijn zenuwen aardig de baas kan. Maar wanneer ik bovenstaande uitspraak hoorde in verband met "The Thin Red Line" kreeg ik het even lastig.

    Waarom? Omdat de regisseur van "The Thin Red Line" (Terrence Mallick) naar mijn gevoel een Hollywood-cineast is die zijn publiek au sérieux neemt. Die een conversatie probeert tot stand te brengen tussen film en kijker.

    Jacques Tati (Les vacances de monsieur Hulot, Jour de fête) zei ooit: "Ik hoop dat mijn films beginnen wanneer het publiek de bioscoop verlaat."

    En dat is het nét. Natuurlijk zet je meestal een film op in de hoop vermaakt te worden - maar af en toe hoop je toch dat een cineast zich de moeite troost om iets te zeggen over dit leven.

    Wel, Mallick doet dat. Mallick serveert het publiek geen "o-zijn-jullie-een-braaf-en-goed-publiek-en-in-ruil-daarvoor-krijgen-jullie-wat-vijf-cent-sentiment" attitude. Nee - wat laat Mallick zien? Onze kleinheid.

    "Badlands" lijkt op het eerste gezicht een über-romantische film. Jongen wordt verliefd op meisje. Vader gaat niet akkoord met de relatie, dus vader wordt neergeschoten door jongen - en met z'n beiden rijden ze in een gestolen wagen de woestijn in.

    Aha! Passionele liefde! Nee, eigenlijk niet. Het personage van Sissy Spacek denkt dat ze verliefd is, maar wil eigenlijk weg uit haar vervelend bestaan. Het personage van Martin Sheen is dan weer simpelweg kierewiet - denkt een soort reïncarnatie te zijn van James Dean.

    Mallick laat ze in een Cadillac door de woestijn razen, onderweg mensen vermoordend. En toch is "Badlands" onaards mooi om naar te kijken.

    De schoonheid van een zonsopgang in de woestijn laat Mallick clashen met de waanzin van het koppel. Naar het einde van de film zien we hoe Sheen en Spacek in hun Cadillac door een nachtelijke woestijn rijden, over de radio valt Nat King Cole te horen. De sequentie duurt ongeveer een vijftal minuten. En ongeveer op het laatste moment zie je de doffe blik van Spacek - geen liefde, maar zuigende verveling.

    "Badlands" is het verhaal van een koppel. "The Thin Red Line" gaat breder: W.O. II en meer bepaald de bestorming van een eiland in de buurt van Japan.

    "The Thin Red Line" is een oorlogsfilm met verraderlijk kleine doses zichtbaar geweld - de strijd speelt zich af tussen de twee oren. Wanneer Mallick al eens wat fysiek geweld toont - doorkruist hij dat (net zoals in "Badlands") met beelden van een plant. We zien doorheen "The Thin Red Line" dat plantje meerdere malen in beelden: het blijft groeien - ondanks de oorlog.

    Soms lijkt het alsof de natuur de belangrijkste acteur is binnen het universum van Mallick, de natuur die zegt: "Zie ze daar bezig, die mensen - druk denkend dat ze onsterfelijk zijn."

    Ik heb geen repliek gegeven op de uitspraak rondom "The Thin Red Line". Want die mens zal wel gelijk gehad hebben vanuit zijn standpunt :)



  • Een man prikt werktuigelijk salade op zijn vork. Giet zichzelf wat bier bij in een mosterdglas. Kijkt tussen twee happen door naar zijn vrouw en mompelt binnensmonds: "Ik hou van jou.".

    Zijn vrouw reageert verstoort. "Waarom zeg je dat nou? Moet je iets bekomen? Niemand zegt zulke dingen - en zeker jij niet."

    De man kijkt niet op, fixeert zich op zijn vork - bromt iets onbegrijpelijks - de communicatie stokt. Hij deelt een tik uit aan zijn vrouw. Beide partijen reageren ongemakkelijk op het voorval - de vrouw streelt zijn hand.

    Het is een huiselijke scène. En toch voelt het vies aan dit te bekijken.

    71 Fragments of A Chronology of Chance is een prent van Michael Haneke. Een irritante film is het - omdat je als kijker geconfronteerd word met je verantwoordelijkheid ten opzichte van beelden.

    "De eerste onderwerping begint in de blik" - ik weet niet exact meer wie het me ooit zei, maar het is een zin waarvan de inhoud me steeds duidelijker wordt. Eigenlijk dankzij de films van Haneke.

    Hoe? Wel, beelden zijn nooit vrijblijvend. Iets zien is iets weten.

    Het probleem is (gewenste) ruis.

    In de film Rising Sun, een thriller uit het begin de jaren negentig - moet Sean Connery een moord zien op te lossen aan de hand van beelden van een beveiligingscamera. De beelden die de camera leverde zijn werkelijk - alleen blijkt tijdens het verdere verloop van "Rising Sun" dat de sequentie van de beelden gemanipuleerd werd. Goedkoop verwoord: de werkelijkheid is wat de (al dan niet professionele) cineast ervan maakt.

    Maakt dat de kijker tot een passief wezen? Neen - want de kijker kan kiezen welke werkelijkheid hij ondersteunt. En kiezen is bewustzijn en bewustzijn is actief, dwingt tot betrokkenheid.

    En ik geloof dat Haneke betrokken is. Op een niet fanatieke manier. Hij is geen idealist.

    Ergens in het midden van de film spelen twee studenten een spelletje mikado.

    "Het is een oefening in toeval en behendigheid" - zegt één van de twee. Een conversatie vangt aan.

    "Waarvoor zullen we spelen?"

    "Geen idee"

    "We moeten toch voor iets spelen."

    "OK - ik speel voor jouw pistool."

    "Goed dan."


    Aan het einde van de film zal het pistool verantwoordelijk zijn voor een moordpartij zonder ogenschijnlijke reden. Gewonnen bij een spelletje - tussen twee gewone jongens. Zomaar.

    Eén van de slachtoffers is de man die zei "Ik hou van jou" tegen z'n vrouw. Als kijker denken we hem te kennen - en zien we hem hem sterven voor onze ogen. Een verklaring voor zijn dood is er niet te vinden.`

    Haneke laat de film eindigen met een nieuwsreportage op televisie over het voorval. Nadat de moordpartij grondig becommentarieerd werd, gaat het journaal over naar het volgende item: Michael Jackson.

    Dààr toont de betrokkenheid van Haneke zich. Hij toont een wereld die denkt voor alles een plausibele verklaring te kunnen aandragen, maar uiteindelijk vrolijkt voorbijtrekt aan de immense gruwelijkheid/geluk van het toeval.

    Want wat zich niet laat verklaren, kan immers niet verkocht worden.



  • "Look he's smiling at me. I love you too, little fox.".

    Ik ben er nog steeds niet uit wat voor soort film "Grizzly Man" nu eigenlijk is. Is het natuurfilm, een anti-natuurfilm of een reportage over zelfverheerlijking?

    Het verhaal is uiterst eenvoudig: Timothy Treadwell trekt zich terug uit de "boze" wereld en gaat leven bij de beren. Hij wordt - in zijn woorden - vrienden met de beren. Maar uiteindelijk wordt hij opgepeuzeld door één van zijn berenvrienden.

    De film van Herzog begint met een bezoek aan de plaats waar Treadwell de dood vond. Aan de hand van de videotapes die Treadwell naliet probeert Herzog de drijfveren van de man te achterhalen.

    "Hij was altijd een buitenbeentje, hij hield van de natuur" - aldus een ex-vriendin en lid van de Treadwells Red De Beer-vereniging. Het beeld dat van Treadwell geschetst wordt door de vriendin is er één van een bevlogen, naïeve idealist. En de beelden lijken dat ook te suggeren - we zien Treadwell poëtisch commentaar leveren bij berengevechten, we zien hem dollen met babyberen. Geschikte kerel, denk je dan.

    En dan plots maakt de film een draai van 360°. De ouders van Treadwell komen aan het woord:

    Hij kreeg het erg moeilijk toen hij de rol van barman in Cheers miste. Ja, hij wou echt een ster zijn.

    De natuur als scène voor een solo-vertoning dan maar? Het heeft er in ieder geval iets van weg. Zeker wanneer je iets later in de film ziet hoe een eekhoorn Timothy's pet "steelt" - en Treadwell daar absoluut not amused mee is. Waar hij diezelfde eekhoorn een paar minuten eerder omschreef als "zijn beste vriend" - gaat hij hem vervolgens vervloeken. Want - Treadwells petje is immers "gestolen" door die verdomde eekhoorn.

    Wat aanvankelijk leek op een film over een bevlogen ziel draait langzaam om in een ego-masturbatiesessie voor Treadwell. Nadat één van zijn berenvrienden komt te overlijden huilt hij voor de camera. Vijf seconden daarna roept hij:

    "Opnieuw - je kunt mijn tranen niet genoeg zien vloeien op het beeld."

    Bij het begin van "Grizzly Man" hoor je Treadwell oreren dat hij de "beren wil beschermen tegen de slechte, slechte mensen" - halfweg zegt de offscreen stem: "Het park waar Treadwell zich met zijn berenvrienden ophield was een beschermd natuurreservaat."

    Kan het eigenlijk tragikomischer?

    Er bevinden zich een aantal magische natuurmomenten in "Grizzly Man" - op het moment dat Treadwell zijn camera vergeet uit te schakelen zie je hoe de wind door het woud waait. Er is geen mens te zien. Misschien hoort het wel zo. Overal waar de mens komt slagen ze er immers meestal in om een show op te voeren over zichzelf.


    • swoondog escribió...
    • Usuario
    • 15 Feb 2009, 17:42
    Down By Law



    Op films heb ik ongeveer dezelfde kijk als boeken of muziek, een echte lijn die duidelijkheid schept of een houvast die zorgt voor begrijpelijk vind ik niet nodig. Zo komt het dat ik de sfeer veel belangrijker acht dan het verhaal, liever een goedvertolkte film over een onderwerp zo saai als mijn chemieleerkracht dan een prachtig verhaal dat helaas naar de knoppen is geholpen door de onkunde van de regisseur. Neem bijvoorbeeld de boeken van Brusselmans, vaak krijgt hij het verwijt naar de kop geslingerd dat er nooit iets gebeurt in zijn verhalen, dat zijn boeken maar wat aanmodderen en nergens toe leiden. Onzin van de bovenste plank natuurlijk, personages als Tinner boeien als geen ander omdat er iets in hen broeit, hij wordt gedreven door een sluimerende onrust die hem compleet loskoppelt van het normaal geachte gedachtengoed. Dat maak van hem niet alleen een bijzonder grappig maar ook bijzonder boeiend personage.
    Net zoals de creaturen die deze film van Jim Jarmusch bewandelen. Zo zet Tom Waits hier een overtuigende vertolking neer van een aan lager wal geraakte radiodj. Zijn personage heeft ook wel wat weg van zijn muziek : eigenzinnig, grillig en stoer. Dat laatste mag overigens zeker niet onderschat worden, Waits doet me soms denken aan de jonge Brando, want beiden steken zonder veel te moeten doen enorm veel charisma in hun personages, het type klootzak waar je desondanks toch sympathie voor ontwikkelt.
    De leukste rol werd echter neergezet door Benini. Zijn personage is een vreemde snijboon, ietwat wereldvreemd, die, ondanks alle miserie die hij te verduren krijgt, met een enorm enthousiasme door het leven stapt. Moeilijk uit te leggen wat hem nu precies zo geweldig maakt maar dit filmpje spreekt voor zich:



    En zoals te zien valt, is deze film opgenomen in het zwartwit wat enorm bepalend is voor die door mij zo geroemde sfeer. De donkere humor, prachtige vertolkingen, droevige verhalen,… en dat dan gefilmd door een zwartwitte bril… gewoonweg perfect gefilmd in feite. En dan maakt het niet uit of er veel gebeurt, dan doet het er niet toe dat al die blockbusters complexere, perfect uitgekiemde verhaallijnen ter beschikking want deze film, deze crew heeft met minder middelen zoveel meer bereikt, deze film heeft karakter.
    Absoluut 1 van mijn favorieten :)

  • Jongen - jongen :D :D

    't Is ook één van mijn favoriete films :) :)

    Af en toe denk ik tijdens de dag spontaan aan de "I scream/you scream/We all scream!"-scène (in de gevangenis) en dan moet ik plotseling heel hard lachen binnenin :)

    Die Jim Jarmusch-films, ik ben d'er gewoon gek van. Ook het moment waarop Waits tegengehouden wordt met z'n Jaguar door de politie :) :)

    En inderdaad - ook ik geef geen snars om een perfecte verhaallijn. Het gaat hem om de invalshoek :)

    Héél héél leuk bericht :D

    • swoondog escribió...
    • Usuario
    • 16 Feb 2009, 16:18
    Die I scream scene is inderdaad prachtig :) (of wanneer Benigni de gevangenis binnenkomt, zijn notitieboekje eens doorzoekt en dan in dat prachtig gebrekkige Engels van hem zegt : "If looks could kill, I would be dead). Voor mij was het de 1ste Jim Jarmusch die ik ooit zag maar binnenkort komen er nog een hoop bij: mijn nonkel heeft een box gekocht waarin allerlei films van hem zoals Down By Law zitten, ik verheug me er nu al enorm op om ook die te bekijken :D



  • Er gebeurt iets vreemd wanneer ik luister naar bijvoorbeeld "Olé" van John Coltrane. De muziek voelt aan alsof er duizend vogels in mijn onderbuik vliegen - en een immens gevoel van duizelingwekkende lichtheid overvalt me. Het doet me scherper waarnemen, maak ik me sterk.

    Wil ik maar zeggen: muziek kan iets teweegbrengen in een leven. Zo ook deze film. Het eerste woord waar ik aan denk bij deze prent is: een overvloedige gemoedelijkheid. De film is er tot de nok toe mee gevuld - denk maar aan het beeld waar Dexter Gordon samen met het dochtertje van Francis over het strand wandelt. Een grappig beeld: een gigant van een man en een kleine meid, samen hand in hand - sjokkend over het strand :)

    Het is ook een film over vriendschap (denk ik dan) in het kwadraat. Francis (de Franse tekenaar in "Round Midnight" die Gordon terug aan het actief musiceren krijgt) is zo'n man die vriendschap durft geven. Het type dat een hand geeft aan een held in de goot.

    Tot slotte: er zijn heel wat glimlachende mensen te zien in deze film. En toch valt er geen enkel lachje van venijn te bespeuren. Altijd mooi dat :)

    • Dardan-H escribió...
    • Usuario
    • 1 Mar 2009, 19:17


    Eigenlijk kijk ik amper films op tv, maar op VT4 zouden ze deze eens laten zien. Ergens op MovieMeter had ik gezien dat deze hoog gewaardeerd stond dus laat opblijven om deze kans niet te missen was de boodschap :)

    Deze film begint relatief mysterieus en wel vaker hoor ik mensen zeggen tijdens het kijken van dit soort films, "hier gebeurt er toch niks?". Maar moet dat dan om een film goed te maken? We krijgen wat humoristische momenten (give me the keys cocksucker :')), een vreemde verhaallijn dat nergens moeilijk lijkt, en tegelijkertijd een flash-forward waar iemand ondervraagd wordt. Ergens wordt er een spanning ontwikkeld, maar naar wat leidt die?

    Toen dan de eerste onthulling aan het licht kwam dacht ik: "knap, maar wat nu?", en dan... :) Dan volgt een stuk dat me die late avond (de film was gedaan ergens rond 1.00) me zeker nog een half uur wakker heeft gehouden, zo onverwacht is het achteraf gezien niet. Maar mijn vraag bleef, stel dat ik de film door had? Zou ik hem dan even goed gevonden hebben? :) Wel hoe vaak ik dat einde op youtube ook kijk, keer op keer krijg ik kippenvel :)

    Toch blijft dié eerste keer zo indrukwekkend, als je dan achteraf alles nog beter begrijpt, wordt hij gewoon beter i.p.v. saaier (althans bij mij). Het lijkt nooit zijn effect te gaan verliezen bij mij. Het zit technisch gewoon zo goed in elkaar, perfecte samenloop en ook als al die dialogen door elkaar elkaar beginnen te lopen :) Prachtig gedaan.

    Daarom een van mijn favoriete films :)

    "After that, my guess is you'll never hear from him again..."
    -The greatest trick the devil ever pulled was convincing the world he doesn’t exist..
    ""And like that... he is gone."

    _O_

    • darkfg escribió...
    • Usuario
    • 5 Mar 2009, 16:45
    Ik probeer meer te posten hier en dat ga ik ook zeker nog proberen in de toekomst (geldt voor deze hele groep), maar als Usual Suspects gerecenseerd wordt, geeft het me een extra reden.

    Mooie recensie, daar niet van.
    Ik snap ook wel wat mensen mooi vinden aan deze film. Het verhaal steekt gewoon erg goed in elkaar.
    Vanaf het begin word echter al het idee gewekt dat er 'iets' niet klopt en gaat het duidelijk naar die climax toe, in een langzaam tempo. Mooie opbouw, maar als het dan eindelijk zover is, dan is voor mij de verassing er vanaf. Ik had immers allang verwacht dat er iets niet klopte in het geheel, het was alleen nog wachten op het moment waarop het onthuld werd. De manier waarop dat gedaan word, is alsnog goed en mooi, maar de film draait voor mij duidelijk op een verassings element en door zo naar die climax toe te hinten, was het voor mij geen klap in mn gezicht.

    Plot technisch leuk gedaan, maar het faalt voor mij, doordat ik aan zie komen dat er ergens een twist gaat komen.



  • Ik weet niet hoe het werkt met bepaalde films. Je bent achttien, bekijkt een film - en plotseling ben je achtentwintig en denk je op geregelde tijdstippen terug aan diezelfde film die je tien jaar terug bekeek.

    "The Thin Red Line" was mijn eerste kennismaking met Terrence Mallick. Een oorlogsfilm, waarin een Japans eiland wordt bestormd door Amerikaanse GI's. Het tijdstip is 1944. Maar eigenlijk doet dat er allemaal niet toe.

    "The Thin Red Line" is naar mijn gevoel iets anders dan een oorlogsfilm. Hij zoekt naar de wisselwerking tussen mens en natuur - en meer specifiek: heeft de natuur eigenlijk een boodschap aan de mens?

    Mallick wisselt in "The Thin Red Line" beelden van oorlogsgeweld af met het beeld van een groeiend plantje. Het plantje blijft onbewogen verder bloeien - ongehinderd door de menselijke horror dat het plantje omringt.

    Ik heb al eens gehoord dat Mallick's films te maken hebben met het zoeken naar puurheid, ongereptheid. Wat mij een gotspe van jewelste lijkt. In de eerste plaats lijkt me het bewust zoeken naar puurheid me een masochistische bezigheid.

    Misschien klinkt dit raar - maar ik heb proberen een theorie daaromtrent te bedenken: aangezien we mensen zijn zoeken we naar mensen, zaken of ideeën die we praktisch kunnen aanwenden om onze levens vorm te geven. Laat ik wat concreter proberen worden: als we aan het concept "romantiek" denken - hebben we de neiging te denken dat dit iets naïef is. Terwijl romantiek meestal een instrument is om het nageslacht veilig te stellen. Dus of je nu je tanden poetst of een liefdesbrief schrijft - maakt eigenlijk weinig verschil. Het is een nut-gerichte bezigheid.

    Wanneer je verder denkt op die piste - wordt het zoeken naar puurheid een soort *ziekte*. De puurheid die we zoeken moet ons helpen ons eigen gehavend ikje te herstellen. De puurheid wordt dus een instrument, wordt uit de context van de natuur gerukt om ons te helpen bij ons eigen falen. We gaan (volgens mij) meestal op zoek naar puurheid om de boel onbewust te verzieken. Want: het is altijd leuker om met z'n allen ziek te zijn dan alleen ziek te zijn. Zoiets.

    Een hele omweg om proberen te komen bij de kern van "The Thin Red Line": want ik denk dat Mallick met "The Thin Red Line" probeerde aan te tonen dat wij mensen het probleem zijn. Dat de natuur ons bekijkt als een stofje op het kleed van het universum :)



  • Een man wandelt een winkel binnen, monstert een paar messen - schaft er zich één aan. Een paar ogenblikken later vermoordt hij een collega met datzelfde mes.

    Niets spectaculair tot zover. Standaardverhaal voor een dertig-in-een-dozijn thriller. En toch is "Vengeance Is Mine" een ander soort film. Deze prent is gemeen, bot en bij momenten ongemakkelijk om te bekijken.

    Waarom? Omdat Imamura (de regisseur van deze prent) de slachtoffers laat tegenstribbelen. Het moorden gebeurt stotterend. Niet vloeiend zoals in de standaardthriller (waar slachtoffers meestal uitgeschakeld worden met één welgemikt schot).

    Onvrede gekoppeld aan een totale destructiedrang - dat zou wel eens de kern van deze film kunnen zijn. Enokizu is een mens zonder hoop. Waar hij die hoop exact kwijt speelde, weet hij waarschijnlijk zelf niet (alhoewel de - in de ogen van Enokizu - lafheid van zijn vader wel hier als motief zou kunnen functioneren).

    Het lijkt alsof Enokizu de banaliteit van zijn bestaan onderstreept met zijn lach. Een harde, cynische lach van beton. In het hoofd van Enokizu zijn de luiken naar beneden. In zijn hoofd is het ijskoud.

    Wanneer er uiteindelijk toch een vrouw opduikt die Enokizu ondanks àlles een kans geeft - mond dit uit in een nieuwe moordpartij. De dag nadat Enokizu op de hoogte werd gebracht van zijn op til zijnde vaderschap - wurgt hij de moeder van zijn ongeboren kind terwijl ze het middagmaal bereidt.

    Eigenlijk ga je als kijker op een bepaald moment verlangen naar een lichtpunt. Dat er *niet* komt. Integendeel.

    Wanneer Inokizu uiteindelijk in de gevangenis terechtkomt en zijn doodstraf afwacht, wordt hij bezocht door zijn vader. In een tierende monoloog schreeuwt hij zijn haat uit:

    "Ik wou jou vermoorden!"

    "Je kunt mij niet vermoorden - daarvoor haat je me te veel."

    Waarop de vader zijn zoon in het gezicht spuwt. Het ultieme nulpunt. Die ene fluim hakt dieper dan welke moordpartij in "Vengeance Is Mine". De fluim van de vader richting zoon ontkent het bestaan zijn kind.

    Zoals ik al eerder schreef - het komt allemaal nogal hard aan. Er is geen enkel rustpunt in deze film. Ik besef best wel dat dit een soort film is die gemaakt moest worden - maar dit is niet het soort film die je zomaar eventjes bekijkt.

    Ik ben er nog steeds niet uit wat ik nu eigenlijk vind van deze film - maar ik weet wel dat ik plotseling behoefte heb aan een film van Kusturica.




  • In de 2e minuut wordt eigenlijk duidelijk gemaakt waar de film over gaat... We zien een man op een operatie tafel liggen en een stem die zegt "there he lay, poet, prophet, outlaw, fake, star of electricity" waarbij deze verschillende gezichten van hem vertoond worden.. vlak voordat het prachtige 'Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again' losbreekt..

    Het zijn verschillende kanten van de 'hoofdpersoon', die elk hun eigen verhaal doorleven in deze film... Een film waarin niet echt vragen beantwoord worden, maar meer een waar nieuwe vragen en puzzelstukjes opgeworpen worden. Wat opvalt is dat hoewel de hele film gebaseerd is op Bob Dylan, zijn naam maar 1 keer genoemd wordt... Alle personages hebben andere namen.. en ook zijn ze lang niet allemaal muzikant.

    Het meest word ik gepakt door het totale verschil in stijlen, de dichter.. Arthur Rimbaud, zien we alleen in een interview-setting, waarbij enkel zijn hoofd in beeld is, die eigenlijk alleen raadselachtige uitspraken doet... en dan zien we plotselig Jude Quinn, bijna pop-ster, gespeeld door Cate Blanchett, die voor mijn gevoel het meest een 'echte' Dylan is, met de folk-held, die later terugkomt als priester...

    Het maakt het hele Dylan-verhaal alleen nog maar interessanter... Ook heb je aan het einde weer volledig het idee hoe geweldig zijn muziek is, neem de live-versie van Maggie's Farm, of de covers van Sonic Youth (I'm Not There) en Antony (Knockin' on Heaven's Door)...

    Wat me ook enorm fascineerde was de scene waarin op 'Ballad of a Thin Man' een interviewer gevolgd wordt, die daarvoor Quinn enkele in zijn ogen onzinnige vragen had gesteld... Werkelijk een surrealistisch verhaal, wat precies de betekenis ervan is is me niet duidelijk, maar dat hoeft denk ik ook niet...

    Bij elkaar in ieder geval niet een film de je in 1 keer moet willen begrijpen, maar wel een met een geweldige sfeer :)



  • Wat is geluk? Is het een vorm van bewustzijnsvernauwing of is het de balans vinden tussen wat je wilt en wat mogelijk is?

    Ik ben er nog steeds niet uit. Misschien mag je het niet proberen definiëren, anders bestaat de kans dat je er te bewust van wordt. En teveel bewustzijn kweekt (soms) steriliteit.

    De films van Stanley Kubrick heb ik bijvoorbeeld steeds beschouwd als toonbeelden van producten uit het brein van een hyper bewuste cineast. Binnen zijn wereld is ieder beeld zwanger van symbolen. Niets gebeurt zomaar - de kijker dient de boodschap te vatten dat de mens (meestal) gedoemd is te mislukken.

    Kijk naar de aanvang van "2001: A Space Odyssey": een aap valt een soortgenoot aan - een bot vliegt door de lucht. Het tuimeling die het bot maakt door de lucht mond rechtstreeks uit in de roterende beweging van het ruimtestation. Met dat beeld lijkt Kubrick te suggeren dat (gesublimeerd) geweld de motor is van de samenleving. De aanjager van de "vooruitgang".

    De lach is dan ook een niet graag geziene gast binnen het oeuvre van Stanley Kubrick. Wanneer er al gelachen wordt - is het een cynische, onderkoelde lach. Een soort laboratoriumlach die zegt: "Zie je wel, ik had het je voorspeld - de slechtheid is onherroepelijk aanwezig in de mens."

    In de films van Kusturica wordt wél gelachen én er wordt hard gelachen. Ze lijken wel gemaakt op de Fellini-manier. Federico Fellini die ooit werd gevraagd tijdens het draaien van Otto è mezzo:

    "Waar is je script?"

    "Hier is het"

    "Maar dat zijn slechts vier regels!"

    "Juist - daarmee weet ik genoeg"


    Waarmee we volgens mij tot de kern komen van de films van Kusturica. Ze zijn grotendeels gebaseerd op het ingrediënt fantasie. Misschien zijn de films van Kusturica wel gebaseerd op het intellect van het hart - daar waar Kubrick meer tuk is op het intellect van het hoofd (wat misschien ook een beetje van een sentimentele gedachte is, dat weet ik wel).

    Er gaat geen maand voorbij of ik denk aan een film van Kusturica. Zomaar tijdens het werk of terwijl ik onderweg per auto - dan is er pats! boem! een bepaald beeld uit het universum van Emir dat de dag net iets anders inkleurt.

    Het samenvatten van een Kusturica-film is net zoiets als het proberen afratelen van het woordenboek. Het lukt niet - er zijn te veel leuke momenten net zoals er te veel woorden zijn (gelukkig maar, denk ik dan).

    Aangezien dit toch min of meer een wervende tekst is voor Kusturica onderneem ik toch maar een poging: varkens die knabbelen aan het koetswerk van een Trabant - douaniers die op een merkwaardige einde aan hun leven komen (zie foto) - rondwandelende (!) bomen die blijken toekomstige bruiden te bevatten - malafide Russen die proberen per boot wasmachines aan de man te brengen - you name it :)

    En dan heb ik het nog niet gehad over die ene scène: een jongen en meisje duiken samen het veld in. De zon staat hoog, de bloemen zijn geel - Kusturica toont de kijkers het allemaal. De jongen en meisje zijn uit het beeld verdwenen. Je hoort enkel hun gelach. Niets goedkoop effect - gewoon geluk.

    Wat is geluk? Misschien is het het bekijken van een prent van Kusturica :)

    • swoondog escribió...
    • Usuario
    • 9 Abr 2009, 18:33
    Ooit zei Woody Allen het volgende:

    Life is full of misery, loneliness, and suffering - and it's all over much too soon

    En hoe meer deze woorden mijn ogen kruisen, hoe harder in mij de overtuiging gesterkt wordt dat het de raakste en waarheidsgetrouwe visie op het leven is , cynisch maar ó zo eerlijk.
    En zo zijn zijn films ook wel, doorsproten van een bitter doch waarheidsgetrouw wereldbeeld slagen ze iets los te weken bij het publiek, hetzij een depressie, - voor wie nog in een staat van naïviteit vertoeft, kan Allen de wereld toch wel even opsekopsie zetten met de grauwe gedachtekronkels die als een rode draad door de kleine tragedies van zijn personages hun weg banen - hetzij een kanon aan lachsalvo’s; hoe droef alles namelijk ook mag wezen, wanneer men het met een korreltje zout, of desnoods met een kelder vol zoutvaten (als het leven echt toppen zo hoog als de grootheidswaanzin van de Gallaghers scheert inzake tristesse), maar hoe dan ook met zout, neemt.

    Neem nu Hannah And Her Sisters waarin deze Woody Allen



    de rol van een notoir hypochonder op zich neemt. Een pijntje zo nietig als het voetbal dat België tegenwoordig ten tonele brengt, een hoestje zo zacht als het hoofdkussen waarop ik mijn hoofd iedere avond neder leg, – er bestaan zachtere maar laten we dat even terzijde, immers ben ik niet beginnen te schrijven ter schoffering mijner hoofdkussen maar met de intentie tot het lof toezwaaien van die vreemde snuiter met zijn confituurpotten-brillenglazen hierboven - alles is een reden om de dokter eens van een bezoekje te voorzien, je weet namelijk maar nooit of er een boze ziekte om de hoek of onder het bed schuilt. Wanneer er dan voor het 1st werkelijk iets vastgesteld wordt, beleeft de angst hoogdagen en de manier waarop Allen deze uitvergroot is werkelijk om van te genieten, nooit was onzekerheid zo grappig ;).

    Later volgt dan nog misschien het mooiste : er is niks aan de hand zo blijkt en Allen loopt, nee wat zeg ik, huppelt zo vrolijk als een 5-jarige op zijn verjaardag naar buiten waarna hij plots stopt om in te zien hoe zinloos alles wel niet is…
    Is een personage dat eigenlijk altijd wel iets nodig heeft om zich zorgen over te maken, en dan nog liefst iets zo onnodig als mogelijk, iemand die er genoegen in schept ongelukkig te zijn, die zijn geluk haalt uit het zoeken naar het ongeluk.

    Prachtige ironie toch ? :D

    Ik amuseer me alleszins kostelijk bij het rommelen tussen mijn pa zijn DVD’s , er liggen waarlijk hopen Allen’s :)



  • Kunnen we beelden geloven? Wat richt "de werkelijkheid" gevat in artificiële beelden uit met het hoofd van de kijker? In hoeverre bestaat de kans dat we de in beelden gevatte werkelijkheid (b.v. in het televisiejournaal of via Youtube) voor "waarheid" aanzien?

    Het zijn de thema's waarover Michael Haneke zich buigt in zijn films. Wat niet meteen relaxte prenten oplevert - neen, Haneke spreekt de kijker aan, wijst hem op zijn verantwoordelijkheid. Hij laat de kijker voelen dat er achter ieder beeld misschien een andere werkelijkheid schuilt.

    Want aangezien we als mensen tuk zijn om inzichten te verwerven en verbanden te leggen - hebben we nogal vaak de neiging om via een gemakkelijke weg onze inzichten te verwerven:

    "Het is waar, ik heb het mijn eigen ogen gezien".

    Het probleem is dat we nogal vaak neigen naar onmiddellijke behoeftebevrediging - wat betekent dat we ons tevreden stellen met de feiten zoals ze voorgesteld worden via televisie, kranten of internet. Ze stellen ons de feiten voor als een koelkast die van de productieband rolt. Stel je geen vragen - de feiten zijn de feiten - je hebt het immers zelf gezien/gelezen/gehoord.

    Feiten interpreteren kost immers tijd en tijd is nu - hoewel quasi alles is geautomatiseerd en in principe véél gemakkelijker zou moeten verlopen - meer dan ooit een kostbaar goed.

    Haneke's film wijzen op de potentiële gevaren van een virtuele werkelijkheid. Roepen ontiegelijk vele vragen op. En Haneke vertikt het om pasklare antwoorden te verschaffen.

    Benny's Video handelt (samengevat) over een tiener (Benny dus) die godganse dagen video's bekijkt en opneemt - zijn werkelijkheid is de beeldtaal.

    Bij aanvang van de film zie je hem keer op keer een video bekijken van de slachting van een varken. Hij draait de film trager en trager af - op zoek naar het exacte moment waar de dood zijn intrede vindt. Die dood is niet écht voor hem. Het is enkel een beeld.

    Benny's gordijnen zijn dichtgetrokken. De straat die zich onder zijn raam bevindt, wordt gefilmd via zijn camera. Alweer - de passanten op de straat zijn niet écht - louter beeld.

    Benny's wereld is ontiegelijk klein. Behalve school en ouders (die de meeste tijd nérgens te bespeuren vallen) bestaat zijn bestaan uit bezoeken aan de videotheek. Hij ontmoet er een leeftijdsgenote - tevens tuk op video's.

    Hij neemt ze mee naar zijn kamer, steekt een sigaret op (waarschijnlijk omdat hij gezien heeft dat dat een stoere pose oplevert) - eet samen met haar een pizza. En vermoordt vervolgens het meisje op dezelfde manier als het varken. Met een slachtpistool. Lepelt daarna een yoghurt op.

    Let wel - Haneke laat de moord niet zien. Als kijker zie je hoe de moord zich afspeelt op een televisiescherm (Benny heeft namelijk die videocamera waarmee hij alles filmt, weet je wel?).

    Het oplepelen van de yoghurt - daar voel je als kijker een soort onbestemde vervreemding opborrelen. Benny vat de toedracht van zijn handeling gewoonweg niet. In zijn hoofd was die moord toch louter een poging om de video waarin het varken geslacht werd naar zijn werkelijkheid over te brengen?

    Wanneer zijn vader (naar het einde van de film toe) vraagt:

    "Waarom heb je 't gedaan?", antwoordt Benny met "Ik wou weten hoe het voelde."

    De banaliteit van de moord is duizelingwekkend. Benny lijkt simpelweg niet te vatten dat hij een levend wezen vermoordde.

    Akkoord - Haneke zet het allemaal heel scherp. Maar moeten we van tijd tot tijd niet zo'n soort schok krijgen? Kwestie dat we beseffen dat de wereld zich niet laat dwingen in soundbytes en one-liners.

Los usuarios anónimos no pueden escribir mensajes. Para participar en los foros inicia sesión o crea una cuenta.